TamilSpy

பொழுது போக்கு இணையம்…

தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு எதிர்நோக்கியுள்ள சவால்கள்

நடந்து முடிந்த பொதுத் தேர்தலானது – தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பைப் பொறுத்தவரையில், பல்வேறு அழுத்தங்களுக்கு மத்தியிலேயே நடந்து முடிந்திருக்கின்றது. இதனை தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவராகிய ஆர். சம்பந்தனும் முன்னரே குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அரச தரப்பிலிருந்து வந்த அழுத்தங்கள், தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பில் இருந்து விலகிய, விலக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்து கொடுக்கப்பட்ட அழுத்தங்கள், தேர்தலில் போட்யிட்ட போட்டி குழுக்களிடமிருந்து வந்த அழுத்தங்கள் அவற்றில் முக்கியமானவையாகக் கருதப்படுகின்றன. இவை பிரசாரத்தின் மூலம் கொடுக்கப்பட்ட தேர்தல் கால அரசியல் அழுத்தங்களாகும்.

மறுபக்கம் தமிழ்த் தேசிய கூட்மைப்பின் கடந்த காலச் செயற்பாடுகள் பற்றி மக்கள் மத்தியில் அரச தரப்பினரும், அரச ஏற்பாட்டில் போட்டியிட்ட குழுக்களும் பரப்பி வந்த கதைகள், கருத்துக்கள் என்பனவும், பொதுமக்கள் மத்தியில் இயல்பாகவே தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு பற்றி இருந்த கருத்துக்கள் என்பவற்றிற்கும் இந்தத் தேர்தலில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு எதிர்கொள்ள நேரிட்டிருந்தது.

சிக்கல் மிகுந்த ஒரு சூழ்நிலையில், பல்முனை அரசியல் எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு இந்தத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றிருக்கின்றது. கடந்த தேர்தலில் 22 ஆசனங்களைக் கைப்பற்றியிருந்த தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு கிட்டத்தட்ட 9 அல்லது பத்து இடங்களை விலையாகக் கொடுத்து, (இழந்து) இழப்புகளுக்கு மத்தியில் இந்த வெற்றியை அடைந்திருக்கின்றது. ஏனெனில் நாடாளாவிய ரீதியில் மூன்றாவது பெரிய கட்சியாக தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு இந்தத் தேர்தலின் மூலம் தெரிவாகியிருக்கின்றது. எனவே அது தேர்தலில் வெற்றிபெற்றிருக்கின்றது எனக் கூறுவதே பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவின் அரசியல் வியூகத்தில் ஒரு முக்கிய விடயம் இருக்கின்றது. அதாவது எதிர்க்கட்சிகளின் தலைமைத்துவத்தைப் பலவீனப்படுத்தி, அந்த இடத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கின்ற ஒரு போக்கு அண்மைய வருடங்களில் மிகவும் தீவிரமாகவும், மிகவும் துலாம்பரமாகவும் செயற்படுத்தப்பட்டு வந்திருக்கின்றது.

இந்தத் தலைமைத்துவ வேட்டைக்கு மோசமான பலிக்கடாவாகிப் போனது நாட்டின் முக்கிய எதிர்க்கட்சியாகிய ஐக்கிய தேசிய கட்சியாகும். அதேவேளை, சிறிலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ், இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ், மலையக மக்கள் முன்னணி, ஜேவிபி, சிஹல உறுமய என்று அநேகமாக நாட்டில் எதிரணியில் இருக்கின்ற அனைத்து கட்சிகளுமே ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவின் தலைமைத்துவ வேட்டைக்கு இரையாகி இப்போது பலமிழந்திருக்கின்றன.

அந்த வகையில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு பல கட்சிகளைக் கொண்ட ஒரு கூட்டமைப்பாக இருந்த போதிலும் சிறிது காலம் மகிந்த ராஜபக்சவின் இராஜதந்திரச் செயற்பாட்டிற்குத் தாக்குப்பிடித்து இயங்கி வந்துள்ளது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

ஜனாதிபதி தேர்தலின்போது தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பைச் சேர்ந்த சிவாஜிலிங்கம் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் நிலைப்பாட்டிற்கு விரோதமாக தேர்தலில் வேட்பாளராகக் களமிறங்கியிருந்தார். இவ்வாறு அவர் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் கட்டுக்கோப்பிலிருந்து விலகுவதற்கு அரசாங்கத் தரப்பு பின்புலத்தில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகின்ற போதிலும், அது எந்த அளவிற்கு உண்மையானது என்பது தெரியவில்லை.

ஜனாதிபதி தேர்தலைத் தொடர்ந்து தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் வேட்பாளர்களைத் தெரிவு செய்த வகையில் பலர் அதிருப்தியடைந்தார்கள். இந்த அதிருப்தியாளர்கள் எதிர்பார்த்தவாறு தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைமை நடந்து கொள்ளவில்லை என்பதே காரணம் என தெரிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும் சிலர் தாமாகவே தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பிலிருந்து பிரிந்து சென்றார்கள். சிலர் தலைமையினால் வெளியேற்றப்பட்டார்கள்.

ஆயினும் இவ்வாறான உட்கட்சிப் பிளவுகளுக்கு மத்தியிலும், தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பிற்கு மக்கள் வாக்களித்து வெற்றி பெறச் செய்துள்ளார்கள். தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பில் இருந்து விலக்கப்பட்டு அரசாங்கக் கட்சியின் வெற்றிலைச் சின்னத்தில் போட்டியிட்டவர்களினாலும், கூட்டமைப்பில் இருந்து விலகி வேறு இரண்டு கட்சிகளில் போட்டியிட்ட இரண்டு அணிகளைச் சேர்ந்தவர்களையும் மக்கள் இந்தத் தேர்தலில் தூக்கி எறிந்துவிட்டார்கள்.

தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு இவ்வாறு இந்தப் பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்னர் பிளவுபட்டமைக்கு நிச்சயமாக அரசாங்கத் தரப்பினர் காரணமாக இல்லை என்பதைப் பலரும் குறிப்பிடுகின்றார்கள்.
இந்தப் பொதுத் தேர்தலில் ஆளும் கட்சியாகிய ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணி மூன்றிலிரண்டு பெரும்பான்மை பலத்துடன் வெற்றி பெறும் என ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். இத்தகைய வெற்றி கிட்டும் என பலதரப்பட்டவர்கள் மத்தியிலும் ஓர் எதிர்பார்ப்பும் காணப்பட்டது. ஆயினும் தேர்தல் முடிவுகள் அவ்வாறு அமையவில்லை.

இந்த நிலையில் தமிழர் தரப்பின் எதிர்கால அரசியல் செயற்பாடுகளைப் பலவீனப்படுத்தி அவர்களை செல்லக்காசாக வைத்திருப்பதற்கான முயற்சிகளில் நிச்சயமாக ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச ஈடுபடுவார் என்பதில் எந்தவிதமான சந்தேகமும் இல்லை. தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பினர் அரசாங்கத்துடன் இணைந்து செயற்பட முன்வர வேண்டும் என்ற அவர் பொதுத் தேர்தல் நடந்து முடிந்த உடனேயே வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார். இதன் மூலம் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பிற்கு அரசியல் வலை வீசுவதில் ஜனாதிபதி ஈடுபடத் தொடங்கிவிட்டார் என்பதைத் தெளிவாகக் காணக்கூடியதாக இருக்கின்றது.

அரசாங்கத் தரப்பிலிருந்து இன்னும் வேகமாகப் பலதரப்பட்ட செயல் வடிவங்களில் வரப்போகின்ற இந்த வேண்டுகோளை அடிப்படையாகக் கொண்ட அழுத்தங்களுக்கு நிச்சயமாக தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு முகம் கொடுக்க நேரிடும் என்பதை புறந்தள்ள முடியாது.

தமிழ் மக்களுக்கான தலைமைத்துவம் தனியே தமிழ் மக்களிடம் மாத்திரம் இருக்கக் கூடாது என்பதில் அரச தரப்பினர் மிகவும் உறுதியாக இருக்கின்றார்கள் என்பதே இதற்கான காரணமாகும். இந்த உறுதிப்பாட்டின் வெளிப்பாடாகவே வடக்கு கிழக்கு பிரதேசங்களில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் வசமிருந்த நாடாளுமன்ற ஆசனங்கள் பல எதிர்க்கட்சிகளிடம் குறிப்பாக அரச தரப்பினரிடமும். அதனைச்சார்ந்தவர்களிடமும் பறிபோயிருக்கின்றது.

யாழ்ப்பாணத்தில் அரசாங்கக் கட்சியின் சின்னமாகிய வெற்றிலைச் சின்னத்தில் போட்டியிட்ட டக்ளஸ் தேவானந்தா மூன்று இடங்களைக் கைப்பற்றி, அரசாங்கத்தின் உள்வீட்டுப் பிள்ளையாக இருக்கின்றார்.

வன்னியில் ரிசாட் பதியுதீன் இரண்டு இடங்களைக் கைப்பற்றி ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவை மனங்குளிரச் செய்திருக்கின்றார்.

இந்த நிலைமை ஒரு புறமிருக்க, தமிழ் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டிருந்த வேளையில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பினர் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறுவதற்குக் கூட அவர்களைச் சந்திப்பதற்கு வரவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு பொதுமக்களினால் பெரிய அளவில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அத்துடன் அரசாங்கக் கட்சியைச் சேர்ந்த அமைச்சர்களாகிய டக்ளஸ் தேவானந்தா மற்றும் ரிசாட் பதியுதீன் ஆகிய இருவரும் பொதுமக்களுக்கு செய்த உதவிகள் முக்கியமாகத் தமிழ் மக்களின் கவனத்தில் கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

தேர்தலுக்கான பிரசாரக் காலத்திலும் இந்த இரண்டு அமைச்சர்களும் தமிழ் மக்களுக்கு குறிப்பாக இடம்பெயர்ந்த மக்கள் மத்தியிலும் மற்றவர்கள் மத்தியிலும் துவிச்சக்கர வண்டிகள், தையல் இயந்திரங்கள் என்பவற்றையும் வேறு பல வெகுமதிகளையும் அள்ளிக் கொடுத்து வாக்கு வேட்டை நடத்தியிருந்தார்கள். இதனால், தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பினரை ஆதரிப்பதனால் அல்லது அவர்களுடன் இருப்பதனால் தங்களுக்கு என்ன கிடைக்கப் போகின்றது என்ற கேள்வியுடன் கூடிய சிந்தனையும் ஒரு சாராரிடம் எழுந்திருந்தது. இந்தச் சிந்தனையின் வெளிப்பாடே, வன்னியிலும், யாழ்ப்பாணத்திலும் வெற்றிலைக்கு 5 ஆசனங்கள் கிடைத்துள்ளன என்றால் அது மிகையாகாது.

இந்த நிலைமையின் பின்னணியில் புதிய நாடாளுமன்றம் கூடி, புதிய அமைச்சரவையும் பதவியேற்றதன் பின்னர் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்கள் அபிவிருத்தியை நோக்கிய செயற்பாடுகளைக் கூடுதலாக எதிர்பார்க்கப் போகின்றார்கள்.

கடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது நாட்டில் யுத்தச் சூழ்நிலை இருந்தது. சண்டைகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன. அபிவிருத்திப் பணிகளுக்குப் பெரும் தடையாக சண்டை நிலைமைகள் இருந்தன. இப்போது சண்டை முடிந்துவிட்டது. விடுதலைப்புலிகளும் இல்லை. போரினால் இடம்பெயர்ந்து முகாம்களில் அடைபட்டிருந்தவர்கள் ஏற்கனவே வெளியில் செல்வதற்கும் மீள்குடியேற்றத்திற்காகச் செல்வதற்கும் அரசாங்கத்தினால் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.

ஆகவே, புதிய நாடாளுமன்றம் கூடி, புதிய அமைச்சரவை பதவியேற்றதும், வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளில் மீள்குடியேற்றம் மற்றும் அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்துச் செயற்பட வேண்டிய தேவை அரசாங்கத்திற்கு இருக்கின்றது. இந்தத் தேவையை அரசாங்கம் எவ்வாறு நிறைவேற்றப் போகின்றது என்பது முக்கியமாகின்றது.

வடக்கைப் பொறுத்தமட்டில், டக்ளஸ் தேவானந்தாவா அல்லது ரிசாட் பதியுதீனா இந்த அபிவிருத்திப் பணிகளுக்குப் பொறுப்பாக இருக்கப் போகின்றார்கள் என்பது தெரியவில்லை. அரசாங்கம் நிச்சயமாக இந்த இருவரையும் இந்தப் பணியில் தீவிரமாக ஈடுபடுத்தத்தான் செய்யும். அப்போது தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் நிலை என்ன?

தேர்தலுக்குப் பிந்திய கால கட்டத்தில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் முன்னால் இரண்டு பாரிய பொறுப்புக்கள் மலைபோல எழுந்து நிற்கின்றன.

ஒன்று, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையையும் பிரதேசத்தையும் அபிவிருத்தி செய்ய வேண்டிய கடப்பாடு. அடுத்தது, இனப்பிரச்சினைக்கான ஒரு நிரந்தர அரசியல் தீர்வை நோக்கிச் சென்று அரசாங்கத்துடன் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்துவது.

புதிய நாடாளுமன்றமும், புதிய அமைச்சரவையும் பதவியேற்றுச் செயற்படத் தொடங்கியதும், இந்த இரண்டு விடயங்களிலும் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு மிகத் தீவிர கவனம் செலுத்தி செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்க வேண்டிய கட்டாய நிலைமை காணப்படுகின்றது.

இதனை உணர்ந்து கொண்ட வகையிலேயே, தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் ஆர்.சம்பந்தன், கடந்த 18 ஆம் திகதி செய்தியாளர்களிடம் பேசுகையில் அரசாங்கம் பொதுத் தேர்தலில் தான் பெற்றுள்ள வெற்றியைக் கௌரவித்து கொண்டாடுவதைப் போன்று, வடக்கு கிழக்கு மக்கள் எமக்கு அளித்துள்ள ஜனநாயகத் தீர்ப்பை அரசாங்கம் அங்கீகரிப்பதுடன், அதனை மதித்து அவர்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகள் என்ற முறையில் அரசயில் தீர்வு ஒன்றைக் காணவும், வடக்கு கிழக்கில் மீள்குடியமர்வு, புனர்வாழ்வு, மீள் நிர்மாணம் மற்றும் அபிவிருத்திச் செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளவும் எம்மை ஈடுபடுத்துதல் வேண்டும் என்று தெரிவித்துள்ளார்.

வடக்கு கிழக்கில் உள்ள தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் பொதுத் தேர்தலின் மூலம் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ள தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகளே என்பதை அரசாங்கம் ஏற்று அதனை அங்கீகரிக்க வேண்டும். அத்துடன் தமிழ் மக்களின் (இனப்)பிரச்சினையைத் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்புடன் பேச்சுக்கள் நடத்தி தீர்த்து வைக்க வேண்டும் என்பதே சம்பந்தரின் கோரிக்கை. அதுமட்டுமல்ல. போரினால் பாதிக்கப்பட்டு மீள்குடியேற்றம், புனர்வாழ்வு, மீள் நிர்மாணம், அபிவிருத்தி என்பவற்றிற்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கும் வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசத்தின் அபிவிருத்திச் செயற்பாடுகளைத் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே மேற்கொள்ளத்தக்க வகையில் வசதிகளையும் ஏற்பாடுகளையும் அரசு செய்து தர வேண்டும் என்றும் அவர் அரசாங்கத்திடம் கோரியிருக்கின்றார்.

அப்படியானால், வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசத்தின் மீள்குடியேற்ற, புனர்வாழ்வு, புனர் நிர்மாணப் பணிகளுக்குப் பொறுப்பான அமைச்சுப் பதவியை தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பிற்கு அரசாங்கம் வழங்க வேண்டும் என சம்பந்தர் கோருகின்றாரா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

சம்பந்தரின் கோரிக்கை அவ்வாறான ஒரு தொனியில் அமைந்தால், அது தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு அரசாங்கத்துடன் இணைவதாகவே முடியும். அவ்வாறான ஒரு நிலைப்பாட்டைத் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு எடுக்கமாட்டாது என்பதே பொதுவான எதிர்பார்ப்பாக இருக்கின்றது.

ஆயினும் எந்த அடிப்படையில் அரசாங்கத்துடன் இணைந்து தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு போரினால் அழிந்துள்ள வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசங்களை அபிவிருத்தி செய்து தமிழ் மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெறப்போகின்றது என்பதைக் கூற முடியாமல் இருக்கின்றது.

பொதுத் தேர்தல் முடிந்ததும் வடமாகாண சபைக்கான தேர்தலை நடத்தப் போவதாக, அரச படைகளினால் விடுதலைப் புலிகள் தோற்கடிக்கப்பட்ட உடன் அரசாங்கம் அறிவித்திருந்தது. ஆனால் இப்போது அவ்வாறு வடமாகாணத்திற்கான தேர்தல் உடனடியாக நடத்தப்பட மாட்டாது என்ற தகவல் கசிந்துள்ளது.

போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வடகிழக்குப் பிரதேசங்களை அபிவிருத்தி செய்து, அதன் மூலம் அந்தப் பிரதேசத்து மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டதன் பின்னர், இந்தத் தேர்தலை நடத்தலாம் என்று அரசாங்கத் தரப்பில் ஆலோசிக்கப்பட்டு வருவதாகவும் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.

இந்த நிலையில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் ஆர்.சம்பந்தன் விடுத்துள்ள கோரிக்கையை அரசாங்கம் ஏற்குமா, அப்படியாயின் எவ்வாறு அந்தக் கோரிக்கையை நிறைவேற்றப் போகின்றது என்பது கேள்விக்குறியாகவே இருக்கின்றது.

ஆர்.செல்வேந்திரன்.

[email protected]

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Category: Articles

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*