TamilSpy

பொழுது போக்கு இணையம்…

ஈழத்தமிழர்களும் அவர்கள் அரசியல் கோட்பாடுகளும்

அண்மைக்காலத்தில் ஈழத்தமிழர்களின் அரசியலில் மிகவும் ஆழமாக பதிந்துவிட்ட கொள்கை அடிப்படைகளையும் அதன் உண்மையான பண்பியல்புகளும் பற்றிய அறிந்து தெளிந்துகொள்ளல் முக்கியமானது. இல்லாதுவிட்டால் கோசத்திற்கு எழுப்பப்படும் சுலோகங்களாக மாறிவிடும் சூழல் எழுந்துவிடும். தமிழர் தரப்பில் தாயகத்தில் முன்வைக்கப்படும் தீர்வு திட்டங்களும் கொள்கைவிளக்கங்களும் மக்களை குழப்பிவிடுகின்றன.

முதலாவதாக இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு தாயகம் தேசியம் தன்னாட்சியுரிமை என்பன அங்கீகரிக்கப்படவேண்டும் என அடிக்கடி சொல்கின்றோம். அதன் உள்ளார்த்தமான விளக்கம் என்ன? தமிழ்தேசிய கூட்டமைப்பு கேட்கும் தீர்வுக்கும் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னனி கேட்கும் தீர்வுக்கும் டக்ளஸ் பிள்ளையான் சொல்கின்ற தீர்வுக்கும் என்ன வேறுபாடுகள்? என்பன தொடர்பில் ஆராய்கிறது இப்பத்தி.

ஈழத்தமிழர்களின் தாயகம் எனப்படுவது இலங்கைத்தீவில் தமிழர்கள் காலங்காலமாக வாழ்ந்துவரும் பாரம்பரிய பிரதேசங்களை குறிக்கும். இலங்கைத்தீவின் வடக்கு கிழக்கு பிரதேசங்களை கொண்ட இத்தாயக பூமியையே தமிழர்கள் தமது வாழ்விடமாக கொண்டிருக்கிறார்கள். கொழும்பிலும் மத்திய மலைநாட்டிலும் தமிழ் மக்கள் வாழ்கின்றபோதும் அதனை தமிழ் மக்கள் தமது பாரம்பரிய தாயகமாக உரிமை கொண்டாடமுடியாது.

தமிழர்களின் பாரம்பரிய தாயகத்தில் திட்டமிட்ட முறையில் சிங்களவர்களின் குடியேற்றங்கள் உருவாகி தமிழர்களின் இனப்பரம்பல் பாதிக்கப்பட்டுவருகின்றது. மக்கள் குடியேறுவதும் அங்கேயே வாழ்ந்துவருவதும் இயல்பானது. அதனை தமிழ் மக்கள் வரவேற்பார்கள். ஆனால் திட்டமிட்ட முறையில் இனப்பரம்பலை பாதிக்கும் விதத்தில் குடியேற்றங்கள் முன்னெடுக்கப்படும்போதே பிரச்சனைகள் ஏற்படுகின்றன. ஆனால் அவ்வாறான குடியேற்றங்களையே அபிவிருத்தி என்ற பெயரிலும் பாதுகாப்பு என்ற பெயரிலும் அரசு செய்துவருகின்றது.

இவ்வாறான நிலஆக்கிரமிப்பை தவிர்ப்பதற்கான பொருத்தமான மாற்றுவழியாக குறித்த பிரதேசம் தமிழர்களின் தாயகம் என்ற அடிப்படை ஏற்றுக்கொள்ளப்படவேண்டும் என்பதே தமிழர்களின் எதிர்பார்ப்பாகவிருக்கிறது. இந்த அடிப்படை உரிமை சிறிலங்கா – இந்தியா உடன்படிக்கையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் செயற்பாடுகளில் அதனை நடைமுறைப்படுத்தவில்லை என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த விடயம்.

அடுத்ததாக தேசியம் என்ற பண்பியல்பு என்ற விடயத்தை கவனித்தால், தமிழர்கள் தனித்துவமான தேசிய இனம் என கருதப்படவேண்டும் என விரும்புகிறார்கள். அவ்வாறு இல்லாமல் தமிழர்கள் தனியே சிறுபான்மை இனமாக கருதப்படுவதால் தமிழர்களின் கடந்தகால இருப்பு கேள்விக்குள்ளானது போல தமிழர்களின் எதிர்கால இருப்பும் கேள்விக்குறியாகிறது. பெரும்பான்மை ஆதரவு இருந்தால் போதுமானது என முடிவுகளை எடுக்கும் போது தமிழர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருப்பதால் அவ்வாறான முடிவுகள் எப்போதும் ஒரு இனம் சார்ந்த முடிவுகளாகவே இருந்துவிடுகின்றது.

தமிழர்களின் தேசமானது சிறிலங்கா என்ற நாட்டுடன் அவர்களது விருப்பமின்றி இணைக்கப்பட்ட தேசமாகும். அவ்வாறு சேர்ந்து இருப்பது என்றால் தமிழர்களின் நிலை அல்லது அந்தஸ்து பாதுகாக்கப்படவேண்டும் என்கிறோம். அதற்காகவே தமிழர்கள் தேசிய இனம் என்ற வகையில் கருதப்படவேண்டும் என்கிறோம்.

அடுத்ததாக சுயநிர்ணய உரிமை அல்லது தன்னாட்சியுரிமை என்ற விடயம் வருகிறது. சுயநிர்ணய உரிமை பெற்ற ஒரு மக்கள் தேசம் ஆனது தனது அரசியலுக்கான வாழ்வுரிமையை தாங்களே தீர்மானித்துக்கொள்கின்ற உச்சமட்ட அரசியல் உரிமை ஆகும்.

சுயநிர்ணய உரிமை என்பது சிலர் சொல்வதுபோன்று அனைத்து இனங்களுக்கும் பொதுவானது அல்ல. உதாரணமாக இலங்கைத்தீவில் வாழும் முஸ்லிம் மக்கள் அவ்வாறான சுயநிர்ணய உரிமை பெற்ற இனம் என கூறமுடியாது. ஆனால் அவர்கள் மொழியால் தமிழ் பேசும் மக்கள் குழுமமாக கருதப்படுவதை விரும்பினால், அவர்கள் தமிழர்களுடன் இணைந்து அந்த உரிமையை பெற்றுக்கொள்ளமுடியும். அதனால் தமிழர்கள் தமக்கான பாரம்பரிய தாயகத்தை கொண்டிருப்பதுடன் தனித்துவமான தேசிய இனமாக கருதப்படுவதால் அவர்களுக்கு சுயநிர்ணய உரிமை என்ற அரசியல் உரிமை ஐக்கிய நாடுகள் விதிமுறைகளின் படி உரியதாகிறது.

ஆனால் இன்றைய காலகட்டத்தில் சுயநிர்ணய உரிமை என்பது பல்வேறு அளவுகளை கொண்டதாக மாறிநிற்கின்றது. அதன் ஒரு வடிவமாகவே உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை என்றும் வெளியக சுயநிர்ணய உரிமை எனவும் இரண்டு பிரிவுகளாக பார்க்கப்படுகிறது.

உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை பெற்ற தேசமானது அதன் அடுத்த கட்ட உயர் பிரிவான நாடு என்ற கட்டமைப்புக்குள்ளிருந்து வெளியேறமுடியாது. அதாவது தேசம் என்ற கட்டமைப்புக்குள் தமது அரசியலை அவர்கள் தீர்மானித்துக்கொள்ளலாமே தவிர தனியான நாடாக பிரிந்துசெல்லமுடியாது. தனியாக பிரிந்துசெல்வதற்கான சனநாயக வாக்கெடுப்பை நடத்தமுடியாது.

வெளியக சுயநிர்ணய உரிமை என்பது குறித்த தேசமானது நாடு என்ற கட்டமைப்புக்குள் தமது உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படவில்லை என கருதினால் அதிலிருந்து வெளியேறி தமக்கான தேசத்தை (State) தமக்கான சுதந்திர நாடாக (Independent State or Country) பிரகடனம் செய்யமுடியும். கனடாவிலுள்ள கியுபெக் தேசத்திற்கு இந்த சிறப்பு உரிமை இருக்கிறது. கனடாவின் வேறு மொழியை (பிரெஞ்சு மொழி) பேசுகின்ற தேசமாக கியுபெக் இருப்பதால் அதன் தனித்துவ தன்மை கருதி அதற்கு கனடிய மக்கள் அதற்கான அந்தஸ்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

இவ்வாறு இரு பெரும் தனித்தனி பிரிவுகளாக சுயநிர்ணய உரிமை என்ற கோட்பாடு ஆராயப்பட்டாலும் ஒரு தேசத்திற்கான சுயநிர்ணய உரிமையின் அளவுகள் என்பது இன்னும் பல்வேறு அளவுகளை கொண்டதாகவே நடைமுறையில் இருக்கிறது.

குறிப்பிட்ட தேசமானது தனக்குரிய பாதுகாப்பு சட்டம் நிலவுரிமை மற்றும் நிதி போன்ற விடயங்களில் எவ்வளவு சுதந்திர தன்மையை கொண்டிருக்கிறது என்பதை பொறுத்து இதன் காத்திரமான தன்மையையும் வேறுபடுகிறது.

இப்போது தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு சொல்கின்ற சமஸ்டி தீர்வு (Federal Model) என்பது உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை அடிப்படையில் இணைந்திருக்கின்ற தேசங்களாக இலங்கைத்தீவில் ஒரு நாடு இருக்கும் என்பதாகும். ஆனால் நிதி விடயங்களில் நேரடியாக வெளிநாடுகளுடன் தொடர்புகளை பேணுவதற்கான அதிகாரத்தை அது கோருகின்றது.

ஆனால் குறித்த தேசத்தின் அரசியலை அங்கு வாழும் மக்களே முழுமையாக தீர்மானிக்கவேண்டும். அதன் உள்ளக அரசியலில் தலையீடுகள் இருந்தால் முழுமையான சுதந்திரத்தை அல்லது பாதுகாப்பை பெற்றுக்கொள்ளமுடியாது என்பதால் இணைந்த தேசங்கள் (Confederal Model) என்ற அடிப்படையில் தீர்வு அமையவேண்டுமென தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னனி விரும்புகிறது.

எனவே இந்த திட்டத்தின்படி இரண்டு தேசங்கள் கொண்ட ஒரு நாடு இலங்கைத்தீவில் இருக்கும். இங்கு இரண்டு தேசங்களும் தமது முழுமையான விருப்பப்படியே இணைந்திருக்கும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அத்தோடு இரண்டு தேசங்களுக்கும் வீட்டோ அதிகாரம் இருக்கும். குறித்த முக்கிய பொது முடிவுகள் பற்றிய தீர்மானத்தில் இரண்டு தேசங்களின் ஒப்புதலும் பெறப்படவேண்டும். இதுவே இந்த இரண்டு ஆட்சி முறைகளுக்கும் இடையில் இருக்கின்ற முக்கிய வேறுபாடுகள் ஆகும்.

சுவிஸ்லாந்தில் இவ்வாறான ஆட்சிமுறையே இருக்கிறது. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் தற்போது பலநாடுகள் ஒன்றிணைந்து பொதுவான ஆட்சியலகுகளை பகிர்ந்துகொள்கின்ற நடைமுறையும் இவ்வாறான ஒரு ஆட்சிமுறைக்கான உதாரணமாகவும் பார்க்கமுடியும்.

தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னனியின் தீர்வு யோசனையானது, 1977 ஆம் ஆண்டில் தமிழீழ மக்களால் வழங்கப்பட்ட ஆணையின் அடிப்படையில், தமிழீழ தனிநாடே தமிழ் மக்களுக்கான தீர்வு என புலத்து தமிழர்களால் இப்போதும் வழங்கப்படுகின்ற ஆணையை உள்வாங்குகின்ற ஒரு தீர்வு திட்டமாகவும், தனியான சுதந்திர நாட்டுக்கான போரே முப்பதாண்டுகளாக தொடர்ந்தது என்ற யதார்த்தத்தின் அடிப்படையிலும் முன்வைக்கப்படுகின்ற தீர்வு யோசனையாகும்.

இதற்கு அடுத்தாக டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் பிள்ளையானும் சுயாட்சி அடிப்படையிலான தீர்வு யோசனையை தமது நீண்ட காலத்திட்டத்தில் உள்ளடக்கி இருப்பதாக சொல்கின்றார்கள். இதில் எவ்வளவு நம்பகத்தன்மை இருக்கின்றது என்ற கேள்விகள் இருந்தாலும் சுயாட்சி என்ற அடிப்படைக்கும் மற்றைய ஆட்சிமுறைக்கும் உள்ள வேறுபாடுகள் என்ன என்பது பற்றி பார்ப்போம்.

இந்தியாவில் இருக்கின்ற ஆட்சிமுறை சுயாட்சி அடிப்படையிலான ஆட்சிமுறையாகும். இங்கு உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமையின் ஆகக்குறைந்த மட்ட அதிகாரங்களையே இம்மாநிலங்கள் கொண்டிருக்கின்றன.

இங்கு ஆட்சி அதிகாரங்கள் முழுமையாக மாநிலங்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்படவில்லை. இந்திய மத்திய அரசு விரும்பிய நேரத்தில் மாநில ஆட்சிமுறையை கலைத்து நேரடி ஆட்சிமுறையை கொண்டுவரமுடியும். அதனைவிட முழுமையான அதிகாரங்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்படவேண்டும் என இந்த ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் கருணாநிதி வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார்.

இந்தியாவை பொறுத்தவரை பல மொழிவாரியான மாநிலங்களும் பல தேசங்களும் இருக்கின்றன. இலங்கைத்தீவை பொறுத்தவரை இரண்டு தேசங்களே இருக்கமுடியும். இந்தியாவில் உள்ள தேசங்களே குறைபட்டுக் கொள்கின்ற ஆட்சி முறை இலங்கைத்தீவில் தமிழ் மக்களுக்கு பாதுகாப்பான தீர்வாக இருக்கமுடியாது.

எனவே தனிநாட்டு கோரிக்கைக்கு மாற்றாக முன்வைக்கப்படுகின்ற கோரிக்கையாகவே இணைந்த தேசங்கள் என்ற கோரிக்கை முன்வைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறான கோரிக்கையை தனிநாட்டுக்கான கோரிக்கையாக கூறி சிறிலங்காவில் நடைமுறையிலுள்ள ஆறாவது திருத்த சட்டத்தின் கீழ் வழக்கு தொடரமுடியாது. இதனால் தமிழர் தரப்பு தற்போதைய சூழ்நிலையில் இவ்வாறான முன்னெடுப்புக்களை மேற்கொள்வது அரசியல் ரீதியில் முக்கியமான திருப்பமாகும்.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Category: Articles

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*