TamilSpy

பொழுது போக்கு இணையம்…

அரசியல் மயப்படுத்தப்படும் இலங்கையின் ஊடகத்துறை

இலங்கையின் ஊடகத்துறை அரசியல் மயமாகி வருகிறதா என்ற சந்தேகம் அண்மைக்காலத்தில் வலுவடைந்து வருகிறது. கடந்த காலங்களை விட இம்முறை நடைபெறும் பொதுத்தேர்தலில் ஊடகத்துறையினரின் பிரவேசம் என்பது என்றுமில்லாத அளவிற்கு அதிகரித்திருக்கிறது. ஒரு ஜனநாயக நாட்டின் நான்காவது தூண் என வர்ணிக்கப்படும் ஊடகத்துறையினர் அரசியலில் பிரவேசிப்பது எவ்வளவு தூரம் ஆரோக்கியமானது என்பது விவாதத்திற்குரிய விடயம்.

ஒரு ஜனநாயக நாட்டின் நீதி, நிர்வாகம், சட்டவாக்க துறையான பாராளுமன்றம் என்ற மூன்று தூண்களுக்கும் நிகராக அந்த நாட்டை தாங்கி நிற்கும் நான்காவது தூணாக ஊடகத்துறை விளங்கிவருகிறது. ஊடகத்துறை பலவீனமடைகின்ற போது அல்லது பலவீனப்படுத்தப்பட்டு மௌனிக்கப்படுகின்ற போது ஏனைய தூண்களும் பலமிழந்து போவது தவிர்க்க முடியாததாகும்.

நீதி நிர்வாக சட்டவாக்க துறைகளை சரியாக பயணிக்க வைக்கும் ஊடகத்துறை எப்போதும் தனித்துவமாகவும் அரசியல் மயப்படுத்தப்படாமலும் இருப்பது அவசியமானதும் ஆரோக்கியமானதுமாகும்.

தற்போது இலங்கையில் நடைபெற இருக்கும் தேர்தல் களத்தில் கண்காணிப்பாளர்களாக இருக்க வேண்டிய ஊடகத்துறையினர் அந்த களத்திற்குள் இறங்கியிருக்கிறார்கள். இதன் சாதக பாதக நிலைமைகள் தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவரும் போது தெரியவரும்.

இலங்கையில் நடைபெற இருக்கும் பொதுத்தேர்தல் பல விடயங்களில் சாதனை படைத்திருக்கிறது. இலங்கையின் வரலாற்றில் அதிக வேட்பாளர்கள் போட்டியிடுவது, ஒரு மாவட்டத்தில் அதிக அணிகள் போட்டியிடுவது என பல விடயங்களில் இத்தேர்தல் சாதனை படைத்திருக்கிறது. அது போல கடந்த காலங்களை விட இத்தேர்தலில் ஊடகத்துறையைச்சேர்ந்த பலர் களமிறக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இம்முறை ஊடகத்துறையைச் சேர்ந்த பத்துப் பேர் தேர்தல் களத்தில் குதித்திருக்கிறார்கள். இவர்களில் ஊடகவியலாளர்களுடன் ஊடக நிறுவனங்ளின் நிர்வாக துறையில் இருந்தவர்களும் அடங்குகிறார்கள். ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணி, ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, சுயேச்சைக்குழு என பல தரப்பிலும் இவர்கள் களமிறக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

பிரபல்யங்களுக்காகவும் ஊடகங்களின் ஆதரவை பெறுவதற்காகவும் ஊடகத்துறையினர் இம்முறை அதிகளவில் களமிறக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியின் வேட்பாளர் பட்டியலில் ரூபவாஹினி தொலைக்காட்சியின் முன்னாள் பணிப்பாளர் பரணவிதாரண, ஐ.ரி.என். தொலைக்காட்சி பணிப்பாளர் சுதர்மன் ரடலியகொடவும் , வன்னி மாவட்;டத்தில் ரூபவாஹினி ஊடகவியலாளர் உபுல் பாலசூரியவும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் வேட்பாளர் பட்டியலில் எம்.ரி.வி.தொலைக்காட்சியின் பணிப்பாளராக இருந்த கெடிலிப்பிட்டிய, வீரகேசரி நாளிதழின் செய்தி ஆசிரியர் ஸ்ரீகஜன், சக்தி தொலைக்கட்சியின் அரசியல் நிகழ்ச்சி பணிப்பாளர் ஸ்ரீரங்கா, ஊடகவியலாளர் புத்திக பத்திரண ஆகியோரும் போட்டியிடுகின்றனர். தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் யாழ்.மாவட்ட வேட்பாளர் பட்டியலில் உதயன் சுடர்ஒளி உரிமையாளர் சரவணபவன் போட்டியிடுகின்றார். கிழக்கு மாகாணத்தில் மகிந்த அரசின் ஆதரவு பெற்ற சுயேச்சைக்குழுக்களிலும் இரு ஊடகவியலாளர்கள் போட்டியிடுகின்றனர். மட்டக்களப்பு மாவட்ட சுயேச்சை குழுவில் எல்.ஜப்வர்கானும், அம்பாறை மாவட்ட சுயேச்சைக்குழுவில் எம்.எம்.எஸ்.ஜஸ்ரினும் போட்டியிடுகின்றனர். இது தவிர யாழ் மாவட்டத்தில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் போட்டியிடும் ஐங்கரநேசன் தினக்குரல் பத்திரிகையின் ஊடகவியலாளர் என்று தெரிவிக்கப்படுகின்ற போதிலும் அவர் தினக்குரல் பத்திரிகையின் முழுநேர அல்லது பகுதி நேர ஊடகவியலாளர் அல்ல என தினக்குரல் வட்டாரங்கள் தெரிவித்திருக்கின்றன. அவர் தினக்குரல் பத்திரிகைக்கு சூழல் சுற்றாடல் தொடர்பான கட்டுரைகளை எழுதியிருக்கிறார். செய்திதுறையில் அவர் பணியாற்றவில்லை என தெரிவிக்கப்படுகிறது. தமது பத்திரிகைக்கு அரசியல் சாயம் பூசுவதற்காகவே அவ்வாறு கூறுகிறார்கள் என்பது தினக்குரலின் குற்றச்சாட்டு.

எனவே ஐங்கரநேசனை தவிர்த்து விட்டால் பத்துப் பேர் இம்முறை தேர்தல் களத்தில் குதித்திருக்கிறார். இவர்களில் ஸ்ரீகஜன் 2000ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தலிலும் யாழ்.மாவட்டத்தில் ஐக்கிய தேசியக்கட்சியில் போட்டியிட்டிருந்தார்.

பிரபல்யங்களுக்காக அல்லது ஊடகங்களின் ஆதரவை தேடிக்கொள்வதற்காக இவர்கள் களமிறக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற கருத்து நிலவுகின்ற போதிலும் வீரகேசரி, சக்தி போன்ற ஊடகங்கள் தங்களுடைய ஊடகவியலாளர்கள் தேர்தல் களத்தில் குதித்திருக்கின்ற போதிலும் அது தொடர்பான செய்திகள் எதையும் அவை வெளியிடவில்லை.

வீரகேசரி செய்தி ஆசிரியர் ஸ்ரீகஜன் யாழ்.மாவட்டத்தில் போட்டியிடுவது பற்றியோ அல்லது அவர் யாழ்ப்பாணத்தில் நடத்திய ஊடகவியலாளர் மாநாடு பற்றியோ வீரகேசரி முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. அதேபோன்று ஸ்ரீரங்கா தேர்தலில் போட்டியிடுவது பற்றியோ அல்லது அவரின் தேர்தல் பிரசாரங்கள் பற்றியோ சக்தி தொலைக்காட்சி பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை.

அதேபோன்று உதயன், சுடர்ஒளி பத்திரிகைகள் கூட சரவணபவனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாக தெரியவில்லை. விளம்பரங்களைத் தவிர்த்துப்பார்த்தார் செய்திகளில் அனைத்து வேட்பாளர்களுக்கும் அப்பத்திரிகைகளில் சம உரிமைகளே வழங்கப்பட்டு வருவதை அவதானிக்க முடிகிறது.

ஊடகத்துறையினரின் அரசியல் பிரவேசம் என்பது இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் புதியதொன்றல்ல. கடந்த காலங்களில் தமிழர்கள் தரப்பிலிருந்து மட்டுமல்ல சிங்களவர்கள், முஸ்லீம்கள் தரப்பிலிருந்தும் ஊடகத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு பிரவேசித்து அமைச்சர்களாக கூட இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களால் மீண்டும் ஊடகத்துறைக்கு பிரவேசிக்க முடியாமல் போய்விடுகிறது.
வேறு துறைகளிலிருந்து அரசியலுக்கு செல்பவர்களால் திரும்பவும் தங்களுடைய துறைகளுக்கு சென்று பணியாற்ற முடியும். ஆனால் ஊடகத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு செல்பவர்களால் திரும்பவும் ஊடகத்துறைக்கு வந்து பணியாற்ற முடியுமா? என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. அதுமட்டுமல்ல அவர்களின் நடுநிலமை நம்பகத்தன்மை என்பனவும் கேள்விக்குட்படுத்தப்படுவது தவிர்க்க முடியாததாகும்.

ஊடகத்துறையினரின் அரசியல் பிரவேசத்தின் சாதக பாதக நிலமைகள் பற்றி பார்ப்பதற்கு முதல் கடந்த காலங்களில் ஊடகவியலாளர்களாக இருந்து அரசியலுக்கு பிரவேசித்தவர்கள் பற்றி பார்ப்போம்.

ஊடகத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு சென்றவர்களில் ஆரம்பகாலத்தை சேர்ந்தவராக இருப்பவர் எட்வின் விஜயரட்ண ஆகும். ஊடகவியலாளராக இருந்த இவர் பின்னர் செனட்டராக இருந்துடன் 1948 ம் ஆண்டில் டி.எஸ்.சேனநாயக்கா அரசாங்கத்தில் உட்துறை அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார்.

பின்னர் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்க காலத்தில் ஆர்.இரியகொல்ல கல்வி அமைச்சராக இருந்தார். இவரும் ஊடகத்துறையிலிருந்தே அரசியலுக்கு பிரவேசித்தார். அதேபோன்று தற்போது இலங்கை ஜனாதிபதியின் ஆலோசகர்களில் ஒருவராக இருக்கும் அஸ்வர் அவர்களும் ஆரம்பத்தில் ஒரு பத்திரிகையாளராக இருந்தார். பின்னர் பிரேமதாஸாவின் மொழிபெயர்ப்பாளராக கடமையாற்றிய பின் தேசிய பட்டியல் மூலம் நாடாளுமன்ற உறுப்பிராகவும் அமைச்சராகவும் நியமிக்கப்பட்டார்.

தென்னிலங்கையைப் பொறுத்தவரை வேறும் சிலரும் இந்த பட்டியலில் இருக்கலாம். ஆனால் என்னுடைய தேடலுக்குள் கிடைத்தவைகள் இவைகள்தான்.

சிறிலங்கா முஸ்லீம் காங்கிரஷ் கட்சியின் தலைவர் அஷ்ரப் அவர்களும் ஆரம்ப காலத்தில் தினகரன் பத்திரிகையின் பிராந்திய செய்தியாளராக பணியாற்றியிருக்கிறார்.

தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை ஊடகத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு சென்றவர் என்ற வரிசையில் ஆரம்பகாலத்தவராக அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்களே உள்ளார். வீரகேசரி உதவி ஆசிரியராக பணியாற்றிய அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள் பிற்காலத்தில் விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல் ஆலோசகராக இருந்தார்.

தமிழ் அரசியல்துறை என்பது சட்டத்துறை சார்ந்தவர்களாலேயே ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தது. க.பொ.இரத்தினம் ஊடகத்துறைக்கு பத்தி எழுத்தாளராக எழுதியதாக அறிய முடிகிறதே தவிர முழுநேர ஊடகவியலாளராக இருந்ததற்காக தகவல்களை பெற முடியவில்லை.

தினபதி மற்றும் சண் பத்திரிகைகளின் மட்டக்களப்பு மாவட்ட செய்தியாளராகவும் கிழக்கிலங்கை செய்தியாளர் சங்கத்தின் தலைவராகவும் இருந்த பி.ஜோசப் அவர்கள் 1989 ம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி சார்பில் போட்டியிட்டார்.

அவர் தேர்தலில் போட்டியிடும் போது தன்னுடைய பெயரை ஜோசப் பரராசசிங்கம் என்றே அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார். ஜோசப் பரராசசிங்கம் என்ற பெயர் பலருக்கு அறிமுகமாக இல்லாததால் ஏற்கனவே தமிழ் மக்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான சுகுணம் ஜோசப் என்ற பெயரையும் தன்னுடைய சுவரொட்டிகளில் குறிப்பிட்டிருந்தார். தினபதி சிந்தாமணிப் பத்திரிகைகளில் சுகுணம் ஜோசப் என்ற பெயரிலேயே அதிகமான கட்டுரைகளையும் அவர் எழுதி வந்தார். இத்தேர்தலில் அவர் தெரிவு செய்யப்படாவிட்டாலும் சாம் தம்பிமுத்துவின் மறைவையடுத்து 1990 ம் ஆண்டில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரானார்.

இதன் பின்னர் தினகரன் பத்திரிகையின் அலுவலக செய்தியாளராகவும் பின்னர் இலங்கை ஒலிபரப்பு கூட்டுத்தாபனத்தின் மட்டக்களப்பு செய்தியாளராகவும் இருந்த செழியன் பேரின்பநாயகம் 1993 ம் ஆண்டு நடைபெற்ற மட்டக்களப்பு மாநகரசபைக்கான தேர்தலில் சுயேச்சைக்குழுவில் போட்டியிட்டு மாநகர முதல்வராக தெரிவு செய்யப்பட்டார். ஜோசப் பரராசசிங்கத்திற்கு பிறகு இவரே கிழக்கிலங்கை செய்தியாளர் சங்கத்தின் தலைவராக இருந்தார். நான் மிகவும் நேசித்த ஊடகத்துறை நண்பர்களான இவர்கள் இருவரும் அவர்கள் நேசித்த மண்ணில் வைத்து சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்கள் என்பதுதான் மிகச்சோகமான விடயம்.

இதன் பின்னர் 2004 ம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சார்பில் ஊடகவியலாளர்களான ஜெயானந்தமூர்த்தியும் அரியநேந்திரனும் போட்டியிட்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாகினர். அப்போது கிழக்கிலங்கை செய்தியாளர் சங்கத்தின் உபதலைவராக ஜெயானந்தமூர்த்தியும், பொருளாளராக அரியநேந்திரனும் இருந்தனர்.

கிழக்கு மாகாணத்தில் செயற்பட்ட கிழக்கிலங்கை செய்தியாளர் சங்கம் தமிழ் மக்களின் அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபாடு காட்டியதன் காரணமாகவோ என்னவோ கிழக்கிலங்கை செய்தியாளர் சங்கத்தைச் சேர்ந்த பலர் ஊடகத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு சென்றிருக்கிறார்கள்.

இது தவிர தினபதி, சிந்தாமணி பிரதம ஆசிரியர் எஸ்.டி.சிவநாயகம் அவர்களும் அரசியலுக்கு பிரவேசிக்கும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். தமிழரசுக் கட்சியின் ஆதரவில் வெளிவந்த சுதந்திரன் பத்திரிகையில் பணியாற்றிய அவர் செனட்டர் நியமனம் தமக்கு வழங்கப்படவில்லை என தமிழரசுக் கட்சியுடன் முரண்பட்டுக்கொண்டு அப்பத்திரிகையிலிருந்து விலகி தினகரன் பத்திரிகையில் இணைந்து கொண்டார். அதன் பின்னர் தினபதி, சிந்தாமணிப் பத்திரிகையில் பிரதம ஆசிரியராக பணியாற்றி வந்தார். இந்த முரண்பாடு காரணமாக தமிழரசுக் கட்சி மற்றும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி தொடர்பாக கடுமையான விமர்சனங்களை எழுதி வந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

வடக்கு கிழக்கை பொறுத்தவரை மட்டக்களப்பு பிரதேசத்திலேயே அதிகமாக காணப்பட்ட ஊடகத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு பிரவேசிக்கும் தன்மை இம்முறை யாழ்ப்பாணத்தையும் எட்டியிருக்கிறது.
தமிழ் ஊடகத்துறையில் பிரபல்யமாக இருக்கின்ற வீரகேசரி, மற்றும் உதயன் சுடர்ஒளியைச் சேர்ந்தவர்கள் யாழ்ப்பாண தேர்தல் களத்தில் குதித்திருக்கிறார்கள்.

தேர்தல் களத்தில் போட்டியிடுகின்ற ஊடகவியலாளர்கள் மீண்டும் ஊடகத்துறைக்கு திரும்ப முடியுமா அவர்களின் நடுநிலைமைத்தன்மை கேள்விக்குட்படுத்தப்படுமா என்ற கேள்விகளும் தவிர்க்க முடியாமல் எங்கள் முன் தொக்கி நிற்கின்றன.

இலங்கையில் தமிழ் பத்திரிகை உலகில் மிகவும் பழமைவாய்ந்ததும் பிரபல்யமானதுமான வீரகேசரி பத்திரிகையின் செய்தியாசிரியர் ஸ்ரீகஜன் மீண்டும் ஊடகத்துறைக்கு வருகின்ற போது அவரால் நடுநிலைத்தன்மையாளராக தன்னை காட்டிக்கொள்ள முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அது போல சக்தி தொலைக்காட்சியின் மின்னல் அரசியல் நிகழ்ச்சியின் தயாரிப்பாளராக இலங்கையில் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பிரபல்யம் பெற்ற ஸ்ரீரங்கா மீண்டும் ஊடகத்துறைக்கு திரும்பி முன்னரைப்போன்று ஊடகத்துறையில் பிரகாசிக்க முடியுமா என்ற கேள்விகளும் எழுகின்றன.

யாழ்ப்பாணத்தில் முதன்மையானதாகவும் விற்பனையில் அதிகூடிய நிலையில் இருக்கும் உதயன் பத்திரிகையின் நிர்வாகி சரவணபவனின் அரசியல் பிரவேசம் கூட அப்பத்திரிகையின் முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு சறுக்கல் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இதேவேளை கணிசமானவர்கள் அரசியலிலிருந்து ஊடகத்துறைக்கு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அரசியலில் இருந்த காலத்தை விட ஊடகத்துறைக்கு வந்து பிரகாசித்திருக்கிறார்கள். இருந்த போதிலும் அவர்கள் எவ்வளவுதான் நடுநிலைமையோடு செயற்பட்டாலும் கடந்த கால அரசியலை நினைவு படுத்தி விமர்சனங்களும் எழுந்திருக்கின்றன.

ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்ட பலர் பிற்காலத்தில் அதிலிருந்து விலகி ஊடகத்துறைக்கு வந்து பிரபல்யம் அடைந்திருக்கிறார்கள்.

இலங்கையின் ஊடகத்துறையில் ஜாம்பவானாக திகழ்ந்த சிவராம் புளொட் அமைப்பில் அரசியல்பிரிவிலிருந்து வெளியேறிய பின்னரே ஊடகவியலாளர் றிசர்ட் சொய்சாவினால் ஊடகத்துறைக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். அது தவிர புளொட் அமைப்பில் இருந்த பலர் ஊடகத்துறைக்கு வந்து பிரபல்யமான ஊடகவியலாளர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள்.

சரிநிகர் ஆசிரியர் சிவகுமார், சூரியன் எப்.எம். பிரதம செய்தியாசிரியர் குருபரன், தினக்குரல் பத்திரிகையின் சிரேஷ்ட உதவி ஆசிரியர் ரவிவர்மன், தினகரன் பிரதம செய்தியாசிரியர் குணராசா, தினக்குரல் பத்திரிகையின் மட்டக்களப்பு செய்தியாளரும் தற்போது சுவிற்சர்லாந்தில் வசித்து வரும் ஊடகவியலாளர் சண்.தவராசா, சரிநிகர் பத்தி எழுத்தாளரும் மட்டக்களப்பிலிருந்து வெளிவந்த விடிவானம் பத்திரிகையின் ஆலோசகருமான தயாபரன் ஆகியோர் புளொட் அமைப்பின் அரசியல் பிரிவிலிருந்து ஊடகத்துறைக்கு வந்தவர்கள்தான். அரசியல்துறையில் இருந்த காலத்தை விட ஊடகத்துறைக்கு வந்த பின்பே அவர்களின் ஆளுமையும் திறமையும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இன்று தமிழ் ஊடகத்துறையின் முக்கிய பொறுப்புக்களில் புளொட் அமைப்பிலிருந்து வெளியேறி ஊடகத்துறைக்கு வந்த பலர் உள்ளனர். ஆனாலும் எமது சமூகம் அந்த ஊடகவியலாளர்களை சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பழைய அரசியலை சுட்டிக்காட்டி அவர்களின் நடுநிலைமை அல்லது உண்மைத்தன்மையை கேள்விக்குறியாக்கி வந்திருக்கிறது.

அது போல ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ் இயக்கத்தில் இருந்த ரமேஷ் என்று அழைக்கப்படும் அற்புதராசா நடராசா, இலங்கை ஒலிபரப்பு கூட்டுத்தாபனத்தில் பணியாற்றும் சிவகுமார், லேக்கவுஸ் நிறுவனத்தால் வெளியிடப்பட்ட அமுது சஞ்சிகையின் ஆசிரியர் குழுவில் இருந்த பாஸ்கரன் ஆகியோரும் அரசியலில் இருந்து ஊடகத்துறைக்கு வந்தவர்கள்தான். ஈரோஸ் இயக்கத்தில் இருந்த பால நடராசாவும் அரசியலிருந்தே ஊடகத்துறைக்கு வந்தார்.

இதுதவிர என்.எல்.எவ்.ரி இயக்கத்தின் மத்தியகுழு உறுப்பினரான மனோ ரஞ்சன் சந்திரிக்கா அரசாங்க காலத்தில் லேக்கவுஸ் நிறுவனத்தின் தமிழ் வெளியீட்டுப் பிரிவின் முகாமைத்துவ ஆசிரியராக பணியாற்றினார்.

ஆங்கில ஊடகத்துறையில் பிரபல்யமாக திகழும் தமிழ்நெற் இணையத்தளத்தின் ஆசிரியர் ஜெயா என்று அழைக்கப்படும் ஜெயச்சந்திரன் அரசியலில் இருந்தே ஊடகத்துறைக்கு வந்தார். விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் முக்கிய பொறுப்பாளராக இருந்த ஜெயச்சந்திரன் 1987 காலப்பகுதியில் இலங்கையிலிருந்து வெளியேறினார். தற்போது நோர்வேயில் வசித்து வரும் அவர் 1997 ம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் டி.சிவராம் உட்பட சில நண்பர்களுடன் சேர்ந்து விடுதலைப்புலிகளின் ஆதரவுடன் தமிழ்நெற் என்ற இணையத்தளத்தை ஆரம்பித்தார். தற்போதும் அவரே தமிழ்நெற் இணையத்தளத்தின் ஆசிரியராக இருக்கிறார்.

மட்டக்களப்பிலிருந்து வெளிவந்த தினக்கதிர் தினசரிப்பத்திரிகையின் நிறுவனர்களாக இருந்த மனோ இராசசிங்கம், சாந்தி சச்சிதானந்தம் ஆகியோரும் ஆரம்பகாலத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ். இயக்கத்தில் இருந்தவர்கள்தான்.

சிங்கள ஊடகத்துறையில் இன்று முன்னணியில் இருக்கும் பலர் ஜே.வி.பி மற்றும் இடதுசாரி அரசியலில் இருந்து ஊடகத்துறைக்கு வந்திருக்கிறார்கள். ஊடகவியலாளர் விக்ரன் ஐவன் ஜே.வி.பியின் ஆயுதப்போராட்ட காலத்தில் அதில் இணைந்து செயற்பட்டவர். அதேபோல சுனந்த தேசப்பிரிய ஜே.வி.பியின் அரசியல் பிரிவில் முக்கிய செயற்பாட்டாளராக இருந்தவர். பத்தி எழுத்தாளராக இருக்கும் குமார் ரூபசிங்க கூட இடதுசாரி அரசியலிலிருந்து வந்தவர்தான்.

அரசியலிருந்து ஊடகத்துறைக்கு வந்தவர்கள் ஊடகத்துறைக்கு பலம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். ஆனால் ஊடகத்துறையிலிருந்து அரசியல்துறைக்கு செல்பவர்கள் ஊடகத்துறையில் இருந்ததை விட அரசியல்துறையில் பிரகாசித்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லமுடியாது.

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் அல்லது ஒரு சமூகத்தில் பலமான நிலையில் இருக்க வேண்டிய நான்காவது தூணாக கருதப்படும் ஊடகத்துறையினரின் அரசியல் பிரவேசம் என்பது ஊடகத்துறைக்கு பாதிப்பென்றே சொல்ல வேண்டும். அவர்கள் வெளியில் இருந்து அரசியலை வழிநடத்துவதே ஆரோக்கியமாக இருக்கும்.

இதுதவிர ஊடகத்துறையை சேர்ந்த திறமைசாலிகள் அத்துறையை விட்டு செல்வது என்பது அச்சமூகத்திற்கு ஆரோக்கியமானதாக இருக்காது. ஒருவர் போனால் என்ன இன்னொருவர் அத்துறையை நிரப்புவார் என உங்களில் சிலர் கூறலாம். ஏனைய துறைகளுக்கு அது பொருத்தமாக இருந்தாலும் ஊடகத்துறையைப் பொறுத்தவரை ஒருவரின் இழப்பினால் ஏற்படும் வெற்றிடத்தை இலகுவில் நிரப்பிவிட முடியாது. இதை கடந்த காலங்களில் நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஒருபுறம் துப்பாக்கி குண்டுகள் ஊடகவியலாளர்களை துரத்துகின்றன.

மறுபுறம் இந்த அரசியலும் விமர்சனங்கள் என்ற போர்வையில் ஊடகவியலாளர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்படும் தாக்குதல்களும் ஊடகவியலாளர்களை ஒதுங்க வைக்கும் முயற்சிகளாகவே காணப்படுகின்றன.

தமிழ் சமூகத்திற்காக கடந்த பல வருடங்களாக தங்களது உயிரையும் துச்சமென மதித்து செயற்பட்ட ஊடகவியலாளர்கள் மீது அண்மைக்காலத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட விமர்சனங்கள் கூட ஊடகத்துறையை பாதித்திருக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டும். இலங்கையில் இருக்கும் பிரபல்யமான ஊடகவியலாளர் ஒருவர் உட்பட இரு ஊடகவியலாளர்கள் தாங்கள் ஊடகத்துறையை விட்டு வெளியேறப்போவதாக அண்மையில் அறிவித்திருக்கிறார்கள்.

விடுதலை வேண்டி நிற்கும் தமிழ் சமூகம் தமிழ் ஊடகத்துறையை கடந்த காலங்களில் சரியாக கையாண்டிருக்கிறதா? இறந்ததன் பின்னர் வெறும் பட்டங்களை வழங்குவதல்ல முக்கியம்…அவர்கள் வாழும் போது எவ்வாறு அவர்களை நாங்கள் அணுகினோம் என்பதே முக்கியம். இந்த குற்ற உணர்வை காலம் கடந்தாவது இந்த சமூகம் உணர்ந்து கொள்ளுமா?

ஈழத்தமிழர்களின் ஊடகத்துறை வரலாறு எழுதப்படும் போது அல்லது தமிழ் ஊடகத்துறை பற்றிய சரியான பகுப்பாய்வை செய்யும் போது இதற்கான விடை எமக்கு கிடைக்கும் என நம்புகிறேன்.

R.Thurairatnam

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Category: Articles

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*