TamilSpy

பொழுது போக்கு இணையம்…

ஜனாதிபதி ஆட்சிமுறையும் விகிதாசார தேர்தல் முறையும்

1977 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற பாராளுமன்றப் பொதுத் தேர்தலில் 4/5 பெரும்பான்மையைப் பெற்று ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆட்சிபீடம் ஏறியது. 1978 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட புதிய அரசியல் அமைப்பின் மூலம் ஜனாதிபதி ஆட்சி முறையும் விகிதாசாரத் தேர்தல் முறையும் அமுலுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. இவ்வாட்சி முறையின் கீழ் ஜனாதிபதியும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் வெவ்வேறு தேர்தல்களின் மூலம் வெவ்வேறு காலங்களில் தெரிவு செய்யப்படுவதைக் காணக்கூடியதாகவுள்ளது. ஜனாதிபதி தனது அதிகாரக் கதிரையில் அமர்ந்தபடி பாராளுமன்றத் தேர்தல்களை நடத்துகின்றார். தனது கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களையே பாராளுமன்றத்திற்கும் தெரிவு செய்யுமாறு இவர் வாக்காளரைக் கேட்டுக்கொள்கின்றார்.

ஜனாதிபதியுடன் ஒத்துப்போய் ஏதாவது நன்மைகளைப் பெறவேண்டுமாயின் பாராளுமன்றத்திலும் அவரது கட்சிக்காரர்களே இருக்க வேண்டுமென்று எண்ணி மக்களும் ஜனாதிபதியின் கட்சிக்கே வாக்களிக்கின்றனர். மறு வளமாக பாராளுமன்றம் உறுதியான அதிகாரத்துடன் இருக்கும்போது ஜனாதிபதித் தேர்தலை நடத்துகின்றனர். அமைச்சர்களும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தமது கட்சியைச் சேர்ந்த ஜனாதிபதி வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்கும்படி வாக்காளரைக் கோருகின்றனர். பாராளுமன்றத்துடன் ஒத்துப்போகும் ஜனாதிபதி இருந்தால்தான் நாட்டில் ஸ்திரத்தன்மையும் அபிவிருத்தியும் ஏற்படுமென்று எண்ணி மக்கள் ஆளும் கட்சியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளருக்கே வாக்களிக்கின்றனர். இவ்வாறு ஒரே கட்சி தொடர்ந்தும் நீண்டகாலத்திற்கு ஆட்சியில் இருக்க முற்படும்போது ஜனநாயகம் கேள்விக்குறியாக மாறிவிடுகின்றது.

ஜனாதிபதி நிறைவேற்று அதிகாரமுள்ளவராக இருப்பதால் அவரே தனக்குத் தேவையான அமைச்சர்களை நியமித்துக் கொண்டு ஆட்சியை நடத்தலாமே! பாராளுமன்றம் என்ற ஒன்று எதற்காக இருக்கவேண்டுமென்ற கேள்வி எழுகின்றது. முற்காலத்தில் அரசர்களும் சர்வாதிகாரிகளும் நாடுகளை ஆட்சி செய்த போது பாராளுமன்றம் என ஒன்று இருக்கவில்லை.

அரசர்களுள் சிலர் செங்கோல் ஆட்சி நடத்தினாலும் பலர் கொடுங்கோல் ஆட்சி நடத்தி யுத்தங்களை உருவாக்கி மக்களை கொன்று குவித்தனர். சர்வாதிகாரிகள் அனைவருமே கொடுங்கோலர்களாக இருந்து மக்களைக் கொன்று குவித்தார்கள். ஜேர்மன் சர்வாதிகாரி ஹிட்லர் இத்தாலிய சர்வாதிகாரி முசோலினி ஆகியோரை இதற்கு உதாரணமாகக் கூறலாம். இத்தகைய குறைபாடுகளை சரிசெய்வதற்காகத்தான் ஜனநாயகம், பாராளுமன்றம் என்ற விடயங்களைக் கண்டுபிடித்தார்கள்.

பிரிட்டிஷ்காரர்களால் உருவாக்கப்பட்ட இலங்கைப் பாராளுமன்றத்தில் 1948 ஆம் ஆண்டில் அமுலில் இருந்தது சோல்பரி அரசியல் யாப்பு ஆகும். ஆட்சிமுறை பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறையாகும். இன்ன தொகுதிக்குரிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர் இன்னார் என்று குறிப்பிட்டுக் கூறக்கூடிய விதமாக தேர்தல் முறை வகுக்கப்பட்டிருந்தது. உதாரணமாக 50 ஆயிரம் அல்லது 75 ஆயிரம் பேருக்கு ஒரு தேர்தல் தொகுதி என்றவாறு நாடுமுழுவதும் தேர்தல் தொகுதிகளை உருவாக்கி தொகுதிவாரித் தேர்தல் நடத்தி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை தெரிவு செய்வதே சோல்பரி அரசியல் அமைப்பின் ஏற்பாடாக இருந்தது.

1972 ஆம் ஆண்டில் சிறிமா அம்மையாரின் முக்கூட்டு முன்னணி, அரசாங்கத்தின் புதிய அரசியல் அமைப்பு, பிரதமர் ஆட்சி முறையினையும் தொகுதிவாரித் தேர்தல் முறையையும் தொடர்ந்து அமுலாக்கி வந்தது. 1978 ஆம் ஆண்டின் அரசியல் அமைப்பு மாற்றத்தின்போதுதான் ஜனாதிபதி ஆட்சி முறையும் விகிதாசாரத் தேர்தல் முறையும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்த இரண்டு அம்சங்களும் அரசியல் அமைப்பில் புகுத்தப்பட்ட பின்னர் இலங்கை அரசியலில் பல்வேறு சிக்கல்கள் தோன்றின என்று கூறினால் மிகையாகாது. விகிதாசாரத் தேர்தல் முறையின் படி ஒரு தேர்தல் மாவட்டத்திற்கு 10 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தெரிவு செய்யப்படுகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொண்டால் இந்த 10 பேருக்கும் வாக்காளருக்கும் உள்ள உறவு எத்தகையது என்றால் சொரியல் காணியும் பங்காளரும் போல. எனது தொகுதி பாராளுமன்ற உறுப்பினர் இன்னார் என்று எந்த வாக்காளரும் உரிமை கொண்டாட முடியாது. மக்கள் கட்சிகளுக்கே வாக்களிப்பதால் குறிப்பிட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினரிடம் போய் நான் உங்களுக்கே வாக்களித்தேன். ஆகவே, எனக்கு இந்த உதவியைச் செய்து தாருங்கள் என்று கோர முடியாது. ஏனென்றால் அவர் சொல்லுவார் எனக்கு நீங்கள் வாக்களிக்கவில்லையே. கட்சிக்குத் தானே வாக்களித்தீர்கள் என்று. ஆகவே, விகிதாசாரத் தேர்தல் முறையின் கீழ் இத்தகைய குறைபாடுகள் காணப்படுவதை எவரும் மறுக்க முடியாது.

நிறைவேற்று அதிகாரமுடைய ஜனாதிபதி ஆட்சி முறை அமுலில் இருந்தால் நாட்டின் அரசியல் நிலைமை ஸ்திரமாக இருக்கும். பிரச்சினைகளை இலகுவாகத் தீர்த்து வைக்க முடியும் என்றெல்லாம் வாதிப்போர் இருக்கின்றனர். முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன 1978 இல் இருந்து 1988 வரையும் நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதியாகவும் பாராளுமன்றத்தில் 4/5 பெரும்பான்மையைக் கொண்டவராகவும் ஆட்சி நடத்தி என்ன பிரச்சினையைத் தீர்த்துவைத்தார்? இனப்பிரச்சினையைத் தீர்க்காமல் அதை மேலும் சிக்கலான கட்டத்திற்குத் தள்ளிவிட்டார். வேலையில்லாப் பிரச்சினை, பொருளாதாரப் பிரச்சினை எதையுமே தீர்த்து வைக்கவில்லை. 83 இன சங்காரத்தைத் தடுத்து நிறுத்த முயற்சிக்காமல் தமிழ் மக்களுக்கு யுத்தம் தேவையென்றால் அதை வழங்க நான் தயாராக இருக்கின்றேன் என்று அறிக்கை விட்டார் என்பதை எந்தத் தமிழனும் மறந்துவிட மாட்டான்.

1994 ஆம் ஆண்டில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் அராஜகத்தைக் கூண்டோடு அழிப்பதாகக் கூறித் தேர்தலில் நின்ற சந்திரிகா அம்மையார் தமிழ் மக்களின் ஒட்டுமொத்த வாக்குகளைப் பெற்று 62 சதவீத வாக்குகளுடன் வெற்றிவாகை சூடி ஜனாதிபதியானார். இவர் இனப்பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைக்க எதுவும் செய்யாததோடு, ஆட்சிக்கு வந்த ஒருவரிடத்திலேயே யாழ். குடாநாட்டை முற்றுகையிட்டு மக்களை அகதிகளாக வெளியேற்றினார். இவ்வாறு தமிழ் மக்களின் வாக்குகளை அமோகமாகப் பெற்றுக்கொண்டு தமிழ் மக்களுக்கு அள்ளிவைக்கும் கைங்கரியத்தையே ஜனாதிபதிமார் எப்போதும் செய்துவந்திருக்கின்றனர். 2005 ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் வென்று ஜனாதிபதியாக வந்த மகிந்த ராஜபக்ஷ அவர்களாலும் நான்கு வருடங்களாக இனப்பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாமல் போனது. வன்னி மக்களுக்கு ஏற்பட்ட கதி நாடறிந்த சங்கதியாகும்.

பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறை அமுலில் இருக்குமாயின் பிரதம மந்திரி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை அனுசரித்துப் போக வேண்டும். இல்லையேல் அவர்கள் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவந்து பிரதம மந்திரியைப்பதவி நீக்கம் செய்து விடுவார்கள். பாராளுமன்றமே நாட்டின் அதியுயர் அதிகார அமைப்பாகும். பாராளுமன்றத்தில் எக்கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை இல்லாது இருந்தாலே தவிர, வேறு விதத்தில் பாராளுமன்றத்தைக் கலைத்துவிட எவருக்கும் அதிகாரம் கிடையாது. ஜனாதிபதி ஆட்சி முறையாயின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஜனாதிபதியின் கருத்துக்கு முரண்பாடான கருத்துகளைக் கொண்டு இயக்கும் சந்தர்ப்பத்தை பாராளுமன்றத்திற்கு ஒரு வருட ஆயுள் முடிவுற்றதும் அதனைக் கலைத்துவிடும் அதிகாரம் ஜனாதிபதிக்கு உண்டு. இதற்கு உதாரணம் கூறுவதாக இருந்தால் சந்திரிகா அம்மையார் ஜனாதிபதியாக இருந்தபோது ஐக்கிய தேசியக் கட்சி பாராளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மையைப் பெற்று ரணில் விக்கிரம சிங்க பிரதமராகி யுத்த நிறுத்தத்தை ஏற்படுத்திய போது அதனைப் பொறுக்கமாட்டாதவராக பாராளுமன்றத்தையே கலைத்துவிட்டார் ஜனாதிபதி.

1978 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு இருந்த அரசியல் அமைப்புகளின் படி பாராளுமன்றத்தில் எந்தக் கட்சியும் அறுதிப் பெரும்பான்மையைப் பெறாவிட்டால் சிறுபான்மையினரின் உதவியுடன் ஆட்சி அமைக்கும் பாரம்பரியம் இருந்துவந்தது. 1978 அரசியல் அமைப்பின்படி பாராளுமன்றத்தில் எந்தக் கட்சியும் அறுதிப் பெரும்பான்மையைப் பெறாவிட்டால் ஜனாதிபதி எதிர்க்கட்சிகளை உடைத்துத் தமக்கு வேண்டிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை விலைக்கு வாங்கி விடும் பாரம்பரியம் பின்பற்றப்படுகின்றது. ஐ.தே.க., ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ், மக்கள் விடுதலை முன்னணி ஏன் விடுதலைப் புலிகள் கூட இரண்டாக உடைக்கப்பட்ட புதுமையினை நாம் இந்நாட்டில் காண நேர்ந்தது. ஜனாதிபதி ஆட்சிமுறை இந்த நாட்டுக்கு உகந்தது அல்ல என்ற கருத்தை வலியுறுத்திக் கூறும் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் பாராளுமன்ற ஆட்சி முறை அமுலில் இருந்த 1948, 1977 காலப்பகுதியில் இந்நாடு எவ்வாறு ஆளப்பட்டது என்பதையும் அலசிப்பார்ப்பது அவசியமாகும்.

1948 ஆம் ஆண்டில் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் பிரஜாவுரிமை பறிக்கப்பட்டு அவர்கள் நாடற்றவர்கள் ஆக்கப்பட்டனர். தமிழ்ப் பிரதேசங்களில் சிங்களக் குடியேற்றங்கள் உருவாக்கப்பட்டு தமிழ்த் தொகுதிகள் சிங்களத் தொகுதிகளாக மாற்றியமைக்கப்பட்டன. 1956 ஆம் ஆண்டில் சிங்களம் மட்டுமே அரச மொழியாக்கப்பட்டது. 1958 ஆம் ஆண்டில் இனக்கலவரங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுக்கான பண்டாசெல்வா ஒப்பந்தம் பிரித்தெறியப்பட்டது. எஸ்.டபிள்யூ. ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க சிங்களத் துரோகியாக இனம்காணப்பட்டு சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். 1965 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட டட்லிசெல்வா ஒப்பந்தமும் காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டது. 1977 ஆம் ஆண்டு ஐ.தே.க.தேர்தலில் வென்று ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதும் இனக்கலவரம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. இவ்வளவு அட்டூழியங்களும் பாராளுமன்ற ஆட்சி முறை அமுலில் இருந்த காலத்தில் அரங்கேற்றப்பட்டவையாகும்.

இவ்வாறு பார்க்கும் போது ஆட்சியாளனின் நோக்கமும் அணுகுமுறையும் தவறானதாக அமையுமாயின் எந்தவொரு ஆட்சிமுறையும் தீமையானதாகவே அமையும் என்பதை விளங்கிக் கொள்ள முடிகின்றது. அமெரிக்காவை எடுத்துக்கொண்டால் அவர்கள் ஏறக்குறைய 200 ஆண்டுகளாக ஜனநாயகத்தை கட்டிக்காத்து வருவதற்கான காரணம், சமஷ்டி முறையின் கீழ் மக்களுக்கு சுயாட்சி அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளமையே ஆகும். அதுமட்டுமல்ல மாநிலங்களிலிருந்து தெரிவு செய்யப்படும் செனட்டர்கள் அமெரிக்க அரசியலில் அபரிமிதமான செல்வாக்கைச் செலுத்துகின்றனர். இதேவிதமாக இலங்கையிலும் சமஷ்டி ஆட்சி உருவாக்கப்படுமாகவிருந்தால் மக்கள் சுயாட்சி அடிப்படையில் தமது நிர்வாகத்தை தாமே நடத்திக்கொள்வார்கள். மத்தியில் இருப்பது ஜனாதிபதி ஆட்சிமுறையா, பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறையா என்பது பெரிதாக முக்கியத்துவம் பெறமாட்டாது.

இந்தியாவை எடுத்துக்கொண்டால் பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறையின் கீழ் மாநில சுயாட்சிமுறை அங்கு அமுலில் உள்ளதைக் காணலாம். அங்கு மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்கள் போதாமல் இருப்பதால் அவ்வப்போது பிரச்சினைகள் தோன்றினாலும் இலங்கையைப் போல அங்கு பிரச்சினை உக்கிரமடையவில்லை. ஜனநாயகத்தின் பிறந்த வீடாகக் கருதப்படும் ஐக்கியராச்சியத்தில் பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறை அமுலில் உள்ளது. அங்கு ஜனநாயகம் வெற்றியடைந்தமைக்குக் காரணம், மக்களால் தெரிவு செய்யப்படும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஒன்றிணைந்து பிரதம மந்திரியைத் தெரிவு செய்வதும் பிரதம மந்திரி பாராளுமன்றத்திற்கு பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவராக இருப்பதுமேயாகும். அயர்லாந்து மக்கள் தமது உரிமைகளுக்காக ஆயுதம் ஏந்திப் போராடிய போது அப்பிரச்சினை ஜனநாயக வழியில் பேசித்தீர்க்கப்பட்டது.

எந்த நாட்டிலும் அரசியல் அமைப்பு என ஒன்று இருக்கின்றது. நாடு எப்படி ஆளப்பட வேண்டும் என்று அதில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதன்படி சட்டம் தன் வேலையைச் செய்ய வேண்டுமே தவிர, அரசியல்வாதிகள் எல்லா விடயங்களிலும் தலையிட்டுக் கொண்டிருந்தாலோ அல்லது அரச உத்தியோகத்தர்களுக்கு முட்டுக்கட்டையை போட்டுக்கொண்டிருந்தாலோ ஜனநாயகத்திற்குக் கேடு விளைவதையும் மக்களுக்கு அநீதி ஏற்படுவதையும் தவிர்க்க முடியாமல் போகும். இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் தமிழும் அரசகரும மொழியென்று அரசியல் அமைப்பில் எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ள போதிலும் அதை யாரும் அமுல் செய்வதில்லை. ஆகவே, தமிழையும் அரச கரும மொழியாக அரச திணைக்களங்களில் பாவிக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படுதல் வேண்டும். அரசியல் அமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தத்தின் மூலம் மாகாண சபைகளுக்கு ஓரளவு அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ள போதிலும் மாகாணசபைகள் அவ்வதிகாரங்களை அனுபவிக்க முட்டுக்கட்டைகள் போடப்படுகின்றன. அரசியல் அமைப்பின் 17 ஆவது திருத்தத்திற்கு அமைவாக பொலிஸ் சேவை ஆணைக்குழு , அரச சேவை ஆணைக்குழு , நீதி சேவை ஆணைக்குழு ஆகியவற்றுக்கு உரிய அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு வெளியே தமிழ் தொகுதிகளோ முஸ்லிம் தொகுதிகளோ இல்லாத காரணத்தால் தொகுதிவாரி பிரதிநிதித்துவ முறை சம்பந்தப்பட்ட தமிழ், முஸ்லிம் மக்களுக்கு பாதகமானது என்ற விடயத்தையும் நாம் இங்கு உற்றுநோக்க வேண்டும். ஆகவே தொகுதிவாரிப் பிரதிநிதித்துவ முறை, விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவ முறை இரண்டும் கலந்ததான ஒரு தேர்தல் முறையினை உருவாக்குதல் சாலச்சிறந்தது என்பது எனது அபிப்பிராயம் ஆகும். அத்துடன் ஜனாதிபதி ஆட்சி முறை நீக்கப்பட்டு பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறை மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதும் முக்கியமானதாகும். அதுமட்டுமல்ல சுவிஸ் நாட்டில் உள்ளது போல ஆளும் கட்சியானது எதிர்க்கட்சிகளையும் சிறுபான்மையினங்களின் பிரதிநிதிகளையும் அரச நிர்வாகத்தில் இணைத்து ஒரு சுமுகமான ஆட்சிமுறையினை ஏற்படுத்தினால் இலங்கையில் ஜனநாயகம் தழைத்தோங்கும் என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை.

ஆதவன்

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Category: Articles

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*