TamilSpy

பொழுது போக்கு இணையம்…

பதவி பேரத்தில் பாழான தமிழக உரிமைகள்!

தமிழகம்முல்லைப்பெரியாறு அணை நீர்ப் பிரச்சினையில் மீண்டும் கேரளம் தான் நினைத்ததைச் சாதித்துவிட்டது. தமிழகம் மறுபடியும் மறுபடியும் வஞ்சிக்கப்பட்டுவிட்டது. 1979ஆம் ஆண்டிலிருந்து கடந்த 30 ஆண்டு காலமாக பெரியாறு அணைப் பிரச்சினையில் கேரளம் பொய்யான புள்ளி விவரங்கள், அடிப்படை இல்லாத ஆதாரங்கள் இவற்றின் மூலம் தான் நினைத்ததைச் சாதித்து வருகிறது.

பெரியாறு அணையின் நீர் மட்டத்தைக் குறைத்து அதன் மூலம் இடுக்கி அணைக்கு அதிக நீரைக் கொண்டு சென்று மின்உற்பத்தியை அதிகமாக்க வேண்டும் என்பதற்காக அணை பலவீனமாக இருப்பதாகக் கூக்குரல் எழுப்பியது. இதன் விளை வாக மத்திய நீர்வள ஆணையத்தின் தலைவர் அணையைப் பார்வையிட்டு பெரியாறு அணை பலமாக இருந்தாலும் கேரள மக்களின் அச்சத்தைப் போக்கும் வகையில் அணையின் நீர் மட்டத்தை 136 அடியாகக் குறைக்கும் படியும் தமிழக அரசு தனது செலவில் அணையை மேலும் பலப்படுத்துவதற்கான வேலைகளைச் செய்யும்படியும் இந்தப் பணிகள் முடிந்தபிறகு அணையின் நீர்மட்டத்தை 152 அடியாக உயர்த்தலாம் என்றும் கூறினார்.

அதன்படி அணையின் நீர்மட்டத்தைக் குறைக்க தமிழகம் ஒப்புக்கொண்டது. இது கேரளத்திற்கு கிடைத்த முதலாவது வெற்றியாகும். அணையைப் பலப்படுத்தும் பணிகளை தமிழகம் மேற்கொள்வதற்கு கேரளம் பலவகையிலும் முட்டுக் கட்டைகளைப் போட்டது. 1980ல் தொடங்கிய இந்தப் பணிகள் 2001ஆம் ஆண்டு வரை 21 ஆண்டுகாலமாக நடைபெற்றன. மராமத்து வேலைகள் முடிவடைந்த பிறகும் அணையின் நீர்மட்டத்தை உயர்த்துவதற்குக் கேரளம் சம்மதிக்கவில்லை. எனவே தமிழகம் உச்சநீதிமன்றத்தில் முறையிட் டது. 2001ஆம் ஆண்டில் உச்சநீதி மன்றம் இந்த வழக்கை எடுத்துக் கொண்டபோது அணையின் பலத்தைக் குறித்து ஆய்வு செய்து அறிக்கை தரு மாறு டாக்டர் டி.கே. மிட்டல் தலை மையில் 15 நிபுணர்கள் கொண்ட குழுவையும், டாக்டர் எஸ்.எஸ்.பிரார் தலைமையில் 20 நிபுணர்கள் கொண்ட குழுவையும் நியமித்தது.

இக்குழுவினர் பல்வேறு ஆய்வுகளை நடத்தி அணை பலமாக உள்ளது என்றும் 142 அடிக்கு தண்ணீர் மட்டத்தை உயர்த்தலாம் என்றும் பேபி அணையைப் பலப்படுத்திய பிறகு 152 அடியாக உயர்த்திக்கொள்ளலாம் என்றும் ஆய்வறிக்கையை உச்ச நீதிமன்றத்தில் 2001ஆம் ஆண்டில் தாக்கல் செய்தனர். ஆனால் உச்ச நீதி மன்றத்தில் விசாரணையை இழுத்தடித்துக் காலம் கடத்துகிற தந்திரத்தைக் கேரளம் கையாண்டது. இதன் விளைவாக 5 ஆண்டுகள் கடந்தன. இது கேரளத்திற்குக் கிடைத்த இரண்டாவது வெற்றியாகும். இறுதியாக 2006 பிப்ரவரி 27ஆம் நாளில் தலைமை நீதிபதி சபர்வால், நீதியரசர்கள் தக்கர், பாலசுப்பிரமணியம் ஆகிய மூன்று நீதிபதிகளைக் கொண்ட உச்சநீதிமன்ற ஆயம் இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியது. அணை பலவீனமாக இருக்கிறது என கேரளம் கூறும் புகாருக்கு ஆதாரம் எதுவும் இல்லை எனவும் அணையின் நீர் மட்டத்தை 142அடிக்கு உயர்த்தலாம் என்றும் கூறியது.

ஆனால் இத்தீர்ப்பை செயல்படுத்தவிடாத வகையில் கேரளம் 17-03-2006 அன்று சட்டமன்றத்தில் நதிகள் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஒன்றைக் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றியது. இதற்கு எதிராக தமிழகம் உச்சநீதி மன்றத்தில் மீண்டும் வழக்கு தொடுத்தது. இதற்கிடையில் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை மறு ஆய்வு செய்யக்கோரி கேரள அரசு கொடுத்த விண்ணப்பத்தை உச்சநீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்துவிட்டது.எஇதன் பின்னர் கேரளம் புதிய தந்திரத்தைக் கையாண்டது. புதிய அணை கட்டவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தது. 2006ஆம் ஆண்டு இறுதியில் புதிய அணை கட்டுவது குறித்து ஆய்வு நடத்த மத்திய வனத்துறை மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்திடம் கேரளம் விண்ணப்பித்தது. அப்போது அத் துறையின் அமைச்சராக தி.மு.க.வைச் சேர்ந்த இராசாதான் இருந்தார்.

2007 மே மாதத்திற்குப் பிறகு இத்துறையின் அமைச்சராக தி.மு.க.வைச் சேர்ந்த டி.ஆர்.பாலு பொறுப்பேற்றார். கேரளத்தின் விண்ணப்பத்தினைத் தள்ளுபடி செய்ய இவர்கள் இருவரும் முன்வர வில்லை. அதன் விளைவாகத்தான் இப்போது ஆய்வு நடத்துவதற்கு கேரளம் அனுமதி பெற்றுவிட்டது. இது கேரளத் திற்கு கிடைத்த மூன்றாவது வெற்றியாகும். கேரளத்தின் புதிய சட்டம் செல்லாது என தமிழக அரசு தொடுத்த வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்தில் மூன்றாண்டு காலத்திற்கு மேலாக நடை பெற்று வந்தது. இந்த வழக்கின் முடிவு தனக்கு எதிராக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்த கேரளம் விசாரணையின் இறுதிக் கட்டத்தில் புதிய பிரச் சினையை வேண்டுமென்றே எழுப்பியது.

பெரியாறு அணைப் பிரச்சினையில் அரசியல் சட்டம் தொடர்பான பல்வேறு சிக்கல்கள் இருப்பதால் இந்த வழக்கை அரசியல் சட்ட ஆயம்தான் விசாரிக்க வேண்டும் எனக் கூறியது. வழக்கு நடந்த மூன்றாண்டு காலமும் இந்தக் கோரிக்கையை எழுப்பாத கேரளம் விசாரணையின் முடிவுக் கட்டத்தில் இந்தக் கோரிக்கையை எழுப்பியதற்கே காலம் கடத்தும் நோக்கமே காரணமாகும். உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியின் தலைமையில் கூடிய நீதிபதிகளின் ஆயம் ஏற்கனவே வழங்கிய தீர்ப்பை இப்போது அரசியல் சட்ட ஆயம் விசாரிக்கவோ, மாற்றவோ அதிகாரம் உண்டா என்றகேள்வியை எழுப்பி கேரளத்தின் முயற்சியை தமிழகம் முறியடித்திருக்க வேண்டும். கேரளம் பிறப்பித்த புதிய சட்டம் குறித்த தீர்ப்பினை உடனடியாக வழங்கவேண்டும் எனவும் வற்புறுத்தியிருக்க வேண்டும்.

ஆனால் தமிழகத்தின் சார்பில் வாதாடிய வழக்கறிஞர் முதலில் எதிர்ப்புத் தெரிவித்த போதிலும் பிறகு தமிழக அரசின் ஆலோசனையைப் பெற்று அதன் விளைவாக அரசியல் சட்ட ஆயம் அமைப்பதற்கு சம்மதம் தெரி வித்துவிட்டார் என்றசெய்தி அதிர்ச்சி கரமானது. மூன்றாண்டுகாலமாக நடைபெற்றவிசாரணையை முடக்கிப் போட்டதன் மூலம் கேரளம் நான்காவது வெற்றியை அடைந்துவிட்டது. மத்திய அரசில் அங்கம்வகிக்கும் கேரள அமைச்சர்களும் கேரளத்தைச் சேர்ந்த அனைத்துக் கட்சி நாடாளுமன்றஉறுப்பினர்களும் கட்சி வேறுபாடுகளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு புதிய அணை கட்டவேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கு பிரதமர் முதல் அனை வரிடமும் ஆதரவு திரட்டியுள்ளனர். ஆனால் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த மத் திய அமைச்சர்களோ, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களோ நமது நியாயத்தை எடுத்துக்கூறி ஆதரவு தருவதற்கு எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை.

இதுமட்டு மல்ல. நமது எதிர்ப்பை பிரதமரிடமும் மற்றவர்களிடமும் பதிவு செய்ய தமிழக அரசு முற்றிலுமாகத் தவறிவிட்டது. கடந்த 16-09-09 அன்று மத்திய சுற்றுச்சூழல் இணை அமைச்சர் ஜெயராம் ரமேசு புதிய அணை கட்டுவது குறித்து ஆய்வு நடத்துவதற்கு கேரளத்திற்கு அனுமதி கொடுத்து விட்டார். ஆனால் உடனடியாக இப்பிரச்சினையை பிரதமரின் கவனத்திற்கு கொண்டு சென்று இதை தடுத்து நிறுத்த வேண்டிய வேலையை தமிழக அரசு செய்யவில்லை. தில்லியில் செய்ய வேண்டியதை செய்யாமல் மதுரையில் 1-11-09 அன்று மத்திய இணையமைச்சரைக் கண்டிக்கும் வகையில் பொதுக்கூட்டம் நடத்தப் போவதாக முதலமைச்சர் கருணாநிதி அறிவித்தார். ஆனால் 21-10-09 அன்று தி.மு.க. தலைமை நிலையம் வெளியிட்ட அறிக்கையில் இணனயமைச்சரைக் கண்டித்து கூட்டம் என்பது மாற்றப்பட்டு பெரியாறு புதிய அணைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் கூட்டம் என மாற்றப்பட்டது.

பிறகு அந்தக் கூட்டத்தையும் நடத்தும் துணிவும் தி.மு.க.வுக்கு இல்லை. காங்கிரசோடு மத்திய அரசில் தி.மு.க.வும் அங்கம் வகிக்கிறது. ஆனால் காங்கிரசுக்கு எதிர்க்கட்சியான மார்க்சிஸ்டு கம்யூனிஸ்டு கட்சியைச் சேர்ந்த கேரள முதல்வர் அச்சுதானநதன் தில்லியில் சாதிக்க முடிந்ததை கருணாநிதியால் தடுக்க முடியவில்லை. தில்லி அமைச்சருக்கு எதிராக கண்டனக் கூட்டத்தைக் கூட நடத்தும் துணிவு தி.மு.க.வுக்கு இல்லை. இது கேரளத்திற்கு கிடைத்த ஐந்தாவது வெற்றியாகும். உச்சநீதிமன்றத்தில் ‘முல்லைப் பெரியாறு கேரள மாநிலத்தில் ஓடும் நதியாகும். தமிழகத்திற்கும் கேரளத்திற்கும் இடையே ஓடும் நதியல்ல’ என்ற தவறான வாதத்தை கேரளம் முன்வைத்தபோதும் தமிழகத்தின் சார்பில் சரியான முறையில் அது மறுக்கப்படவில்லை. முல்லைப்பெரியாறு அணையின் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி கேரளத்தில் மட்டுமல்ல தமிழகத்திலும் உள்ளது.

மொத்த நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியின் பரப்பளவில் 20 சதவீதம் தமிழ்நாட்டில் உள்ளது. பெரியாற்றில் ஓடும் நீரின் மொத்த அளவு 4,767.9 மில்லியன் கன மீட்டராகும். இதில் ஐந்தில் ஒருபகுதி நீர் அதாவது சுமார் 960 மில்லியன் கன மீட்டர் நீர் தமிழ்நாட்டில் உற்பத்தியாகி கேரளத் திற்குள் பாய்ந்தோடுகிறது. அணையின் நீர்மட்டத்தை 152 அடி வரை உயர்த்தினால் தமிழ்நாட்டிற்கு கிடைக்கும் நீர் வெறும் 126 மில்லியன் கன மீட்டர் ஆகும். அதாவது தமிழ்நாட்டு எல்லைக்குள் உற்பத்தியாகி பெரியாற்றில் கலக்கும் நீரில் சுமார் 8ல் ஒரு பகுதி நீரையே நாம் கேட்கிறோம். எட்டில் ஏழு பகுதி நீர் கேரளத்திற்கு நம்மால் வழங்கப்படுகிறது. எனவே பெரியாறு பன்மாநில நதியே தவிர கேரள நதி அல்ல. இந்த உண்மைகளை மத்திய அரசுக்கும், உச்சநீதிமன்றத்திற்கும் உணர்த்துவதற்கு தமிழக அரசு அடி யோடு தவறிவிட்டது.

தி.மு.க.வைச் சேர்ந்த மத்திய அமைச்சர்கள் மீது உள்ள ஊழல் புகார்களில் இருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றுவது எப்படி? – என்பதில் மட்டுமே கருணாநிதி கவலைப்படுகிறாரே தவிர பெரியாறு அணை நீர் மீது தமிழகத்திற்கு உள்ள உரிமைகளை நிலைநாட்டுவது குறித்து அவர் கவலைப்படவில்லை. காவிரிப் பிரச்சினையில் தமிழகத்தின் உரிமைகளை வற்புறுத்தி நிலைநாட்டுவதைவிட மத்திய அரசுக்கு நல்லபிள்ளையாக நடந்து கொள்வதிலேயே கருணாநிதி முழு கவனம் செலுத்தியதால் நாம் பேரிழப்புக்கு ஆளாகியுள்ளோம். 1970ஆம் ஆண்டில் காவிரிப் பிரச்சினையில் பேச்சுவார்த்தைகள் பயன்தராத நிலையில் – நடுவர் மன்றம் அமைப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்றநிலையில் உச்ச நீதி மன்றத்தில் தமிழக விவசாயிகளின் சார்பில் வழக்குத் தொடுக்கப்பட்டது.

அந்தக் காலக் கட்டத்தில் காங்கிரசுக் கட்சி பிளவுப்பட்டிருந்தது. பெங்க ளூரில் நடைபெறவிருந்த நாடாளு மன்றத் துணைத் தேர்தலில் இரு காங்கிரசுக் கட்சிகளும் போட்டியிட்டன. எனவே அதில் வெற்றிபெறவேண்டிய அவசியம் இந்திரா காங்கிரசுக்கு இருந்தது. அப்போது பிரதமர் இந்திரா முதலமைச்சர் கருணாநிதியை அழைத்துப் பேசி உச்சநீதிமன்றத்தில் தொடுக்கப்பட்டுள்ள வழக்கைத் திரும்பப் பெறு மாறும், தான் காவிரிப் பிரச்சினையைச் சுமுகமாகத் தீர்த்து வைப்பதாகவும் கூறினார். அதை ஏற்று அன்று கருணா நிதி அந்த வழக்கைத் திரும்பப் பெற்றதன் விளைவு பின்னால் நமக்கு பெரும் இழப்புகளைத் தந்தது. 1971ஆம் ஆண்டு இந்திரா காங்கிரசுடன் தி.மு.க. கூட்டுச் சேர்ந்து தேர்தலில் போட்டியிட இந்த உறவு வழிவகுத்தது. தேர்தலில் வெற்றிபெற்று மீண்டும் கருணாநிதி தமிழகத்தின் முதலமைச்சரானார். ஆனால் இதற்குப் பிறகு கருநாடகத்தில் இந்திரா காங்கிரசின் சார்பில் முதலமைச்சரான தேவராஜ் அர்ஸ், காவிரியிலும் அதனுடைய துணை நதிகளிலும் சட்டவிரோதமாகவும், தமிழகத்தின் சம்மதமின்றியும் அணை களைக் கட்டத் தொடங்கினார்.

1990ஆம் ஆண்டில் தான் உச்சநீதி மன்றத்தின் ஆணையின்படி அப் போதைய பிரதமர் வி.பி.சிங் நடுவர் மன்றம் அமைக்க முன்வந்தார். இடைக் காலத்தில் 19 ஆண்டுகளில் அவ்வளவு அணைகளையும் கர்நாடகம் கட்டி முடித்துவிட்டது. அதன் விளைவாக தமிழகத்திற்கு தண்ணீர் வருவது அறவே தடைப்பட்டுப்போனது. நடுவர் மன்றத்தின் தலைவரான சித்ததோஷ் முகர்ஜி நீதி தவறாதவர் என்றபெயரெடுத்தவர். அவர் காவிரிப் பாசன பகுதி முழுவதையும் நேரில் பார்வையிட்டு உண்மை நிலவரத்தைத் தெரிந்துகொண்டார். எனவே அவரது தீர்ப்பு தங்களுக்கு எதிராகத்தான் அமையும் என்பதை உணர்ந்த கர்நாடக அரசியல் வாதிகள் அவரை நீக்குவதற்குரிய வழிமுறைகளைக் கையாண்டார்கள். அப்போது கர்நாடக சட்டமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலை வராக இருந்த தேவகவுடே சித்த தோஷ் முகர்ஜி மீது கர்நாடக உயர்நீதி மன்றத்தில் பொய்யான புகாரைத் தாக்கல் செய்தார்.

தமிழகத்தில் உள்ள காவிரிப் பாசனப் பகுதிகளை நடுவர் மன்றநீதிபதிகள் பார்வையிட்டபோது சில கோவில்களில் அவர்களுக்குப் பரிவட்ட மரியாதைகள் அளிக்கப்பட்டன. இவ்வாறு விளையுயர்ந்த பரிசுகளை இவர்கள் பெற்றிருப்பதால் நடுநிலை தவறிவிட்டார்கள் என தேவகவுடே குற்றம் சாட்டினார். பிறகு அவரே கர்நாடக மாநிலத்தின முதலமைச்சராகவும் ஆகிவிட்டார். அப்போதும் இந்த வழக்கைத் திரும்பப் பெறவில்லை. அந்த வேளையில் தேவகவுடாவின் உள்நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டு அவருக்கு எதிரான நிலையை எடுத்து வைக்க தமிழக முதலமைச்சர் கருணாநிதியும் முன்வர வில்லை. காவிரி பிரச்சினையில் தொடக்கம் முதல் தமிழகத்தின் நலன்களுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டு வந்த தேவகவுடாவை மத்தியில் பிரதமராக்கவும் தி.மு.க. துணைநின்றது என்பதுதான் துரோகத்தின் உச்சக் கட்டமாகும்.

தேவகவுடே பிரதமரான பிறகும்கூட நடுவர் மன்றத் தலை வருக்கு எதிரான வழக்கைத் திரும்பப் பெறவில்லை. அவரது அமைச்சரவையில் அங்கம் வகித்த தி.மு.க. அமைச்சர்களோ அல்லது தமிழ் மாநில காங்கிரசு அமைச்சர்களோ சித்ததோஷ் முகர்ஜி மீது சுமத்தப்பட்ட பழியைப் போக்குவதற்கு எதுவுமே செய்ய வில்லை. எனவே அவர் மனம் நொந்து தனது பதவியிலிருந்து விலகினார். கர்நாடகத்தின் நோக்கம் வெற்றிபெற்றது. இதற்கு கருணாநிதி துணை நின்றார் என்பதுதான் வரலாற்றுச் சோகமாகும். காவிரிப் பிரச்சினையில் துரோகம் தொடர்ந்தது. நடுவர் மன்றம் அளித்த இடைக்காலத் தீர்ப்பை கர் நாடகம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து விட்டது. இந்தத் தீர்ப்பு வெளியானவுடன் அதைச் செயல்படுத்துவதற்கான திட்டத்தை மத்திய அரசு தீட்டியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அதை மத்திய அரசு செய்ய முன்வரவில்லை. அவ் வாறு செய்ய வேண்டுமென்று தமிழக அரசும் வற்புறுத்தத் தவறிவிட்டது. 1992ஆம் ஆண்டில் உச்சநீதிமன்றத்தில் தமிழக அரசு முறையிட்டது.

அப்போது பிரதமராக இருந்த குஜ்ரால் இடைக் காலத் தீர்ப்பை நிறைவேற்றமத்திய அரசு ஒரு திட்டத்தை தீட்டி சம்பந்தப் பட்ட மாநிலங்களின் இல் மத்திய அரசு ஒரு வரைவுத்திட்டத்தை தீட்டி மாநிலங்களின் கருத்தை அறிய அனுப்பியது. இந்த வரைவுத் திட்டத்தின்படி முழுமையான அதிகாரம் கொண்ட நதி நீர் ஆணையம் ஏற்படுத்துவதற்கான யோசனை கூறப்பட்டது. இதையும் கர்நாடகம் ஏற்காமல் வழக்கில் வாய்தா வாங்கியபடியே இருந்தது. இதற்கிடை யில் தில்லியில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற் பட்டு பிரதமராக வாஜ்பாய் பொறுப் பேற்றார். பிரதமர் வாஜ்பாய் 6-8-98 அன்று கூட்டிய முதலமைச்சர்கள் கூட்டத்தில் புதிய வரைவுத் திட்டம் விவாதத்திற்கு வைக்கப்பட்டது. இதில் காவிரி நதிநீர் ஆணையம் ஏற்படுத்தும் யோசனை கைவிடப்பட்டு பிரதமர் தலைமையிலான மாநில முதலமைச் சர்களின் கூட்டுக் குழு அமைக்கப்படும் என்றயோசனை கூறப்பட்டிருந்தது. எந்த அதிகாரமில்லாத இந்தக் குழு அமைக்கும் யோசனையை கருணாநிதி ஏற்றுக்கொண்டு கையெழுத்திட்டார்.

இதன் விளைவாக நடுவர் மன்றத்தின் இடைக்காலத் தீர்ப்போ அல்லது இறுதித் தீர்ப்போ இன்றுவரை நிறை வேற்றப்படவில்லை. பிரதமர் தலைமையிலான முதலமைச்சர் குழுவும் எதுவும் செய்யவில்லை. பிரதமர் வாஜ்பாய் கூறியதற்காக அவரது யோசனையை கருணாநிதி ஏற்றுக்கொண்டதுதான் நமக்கு ஏற்பட்ட பேரிழப்பாகும். தில்லியின் விரல் அசைவுக்கு ஏற்ப ஆடுவதை கருணாநிதி மற்றப் பிரச்சினைகளிலும் தொடர்ந்தார். ஒகேனக்கல் பிரச்சினை அவ்வாறுதான் ஆனது. 1998ஆம் ஆண்டில் தமிழக- கர்நாடக அரசுகளுக்கு இடையே ஏற்பட்ட உடன்பாட்டின்படி பெங்களூர் குடிநீர் திட்டத்துக்கும், ஒகேனக்கல் குடிநீர்த் திட்டத்துக்கும் அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. இரண்டுமே குடிநீர்த் திட்டங்கள் என்பதால் எந்த மாநிலமும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கக்கூடாது என்று ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.

பெங்களூர் குடிநீர்த் திட்டத்தை உடனடியாக கர் நாடக அரசு நிறைவேற்றிவிட்டது. ஆனால் தமிழகம் ஜப்பானிய அரசின் உதவியைப் பெற்று இத்திட்டத்தை நிறைவேற்ற முயற்சி செய்ததால் ஒகேனக்கல் திட்டத்தை நிறைவேற்று வதில் தாமதம் ஆயிற்று. இத்திட்டத்தை நிறைவேற்றத் தொடங்கியபோது கர்நாடகம் கடுமையான எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது. அப்போது கர்நாடகச் சட்டமன்றஎதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த எடியூரப்பா ஒகேனக்கல்லுக்கே வந்து எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினார். அந்த வேளையில் கர்நாடகத்தில் சட்டமன்றத் தேர்தல் நடைபெறுவதாக இருந்தது. எனவே கூட்டணிக் கட்சியான காங்கிரசின் நலன் கருதி ஒகேனக்கல் திட்டத்தை நிறுத்தி வைக்க கருணாநிதி தயங்கவில்லை.

‘கர்நாடகத்தில் இன்று நடந்திடும் கவர்னர் ஆட்சி முடிவுற்று மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அமைய இருக்கும் புதிய ஆட்சி மலரும் வரை அவசியம் கருதி பொறுத்திருப்போம். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆட்சி அமைந்த பிறகு அந்த ஆட்சி நமது நியாயத்தை உணரும் என்ற அசையாத நம்பிக்கையோடு இப்போது தற்காலிகமாக அமைதி காப்போம்’ என முதல்வர் கருணாநிதி அறிவித்தார். தமிழக எதிர்க்கட்சிகள் எல்லாம் இதைக் கண்டித்தன. மத்திய அமைச்சரும் காங்கிரஸ் மேலிடத் தலைவர்களில் ஒருவரான வீரப்ப மொய்லி ஒரு உண் மையைப் பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்தினார். அகில இந்திய காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்தி கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில்தான் முதல்வர் கருணாநிதி ஒகேனக்கல் திட்டத்தை ஒத்திவைத்தார் என்று சொன்னார்.

கர்நாடகத்தில் காங்கிரஸ் வெற்றி பெறுவதற்காக ஒகேனக்கல் திட்டத்தைத் தள்ளி வைக்க கருணாநிதி முன்வந்தபோதிலும் காங்கிரஸ் அங்கு வெற்றிபெறவில்லை. பா.ஜ.க.தான் வெற்றிபெற்றது. ஒகேனக்கல் திட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டதுதான் மிச்சம். தில்லியில் எந்தக் கட்சி ஆட்ச யிலிருந்தாலும் அந்தக் கட்சிகளின் நலன்களைக்காக்க தமிழகத்தின் நலன் களைக் காவு கொடுக்க கருணாநிதி ஒருபோதும் தயங்கமாட்டார் என்பதற்கு மேலும் ஒரு உதாரணம் உண்டு. 2008ஆம் ஆண்டு இறுதியில் இலங்கையில் போர் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தபோது அங்கு உடனடியாகப் போர் நிறுத்தம் ஏற்படவேண்டும் என்றகோரிக்கையை வலியுறுத்தி தமிழக மக்கள் கட்சி வேறுபாடின்றி போராட்டங்களை நடத்தினார்கள். மக்களின் கொதிப்புணர்வைச் சமாளிப் பதற்காக முதலமைச்சர் கருணாநிதி அனைத்துக்கட்சித் தலைவர்கள் கூட்டத்தைக் கூட்டினார்.

அக்கூட்டத்தில் 15 நாட்களுக்குள் போர் நிறுத்தம் ஏற்பட இந்திய அரசு முயற்சிகளை மேற்கொள்ளாவிட்டால். தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த 40 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் பதவி விலகுவது என்ற தீர்மானத்தை முதலமைச்சர் கருணாநிதியே முன்மொழிந்து அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களும் வழிமொழிய ஏகமனதாக நிறை வேற்றப்பட்டது. இத்தீர்மானம் இந்திய அரசை மட்டுமல்ல சிங்கள அரசையும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கிற்று. உலகெங்கும் உள்ள தமிழர்கள் பெரும் உற்சாகத் துடன் இந்த தீர்மானத்தை வரவேற்றனர். இலங்கையில் போர் முனையில் சாவின் விளிம்பில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த தமிழர்கள் புதிய நம்பிக் கையினைப் பெற்றார்கள். ஆனால் இவையனைத்தும் வீணடிக்கப்பட்டன.

இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி டெல்லியிலிருந்து விரைந்து வந்து முதலமைச்சர் கருணாநிதியைச் சந்தித்துப் பேசினார். அவரது பேச்சு தனக்கு திருப்தி அளித்ததாக கருணாநிதி அறிவித்தார். செய்தியாளர்களிடம் பேசிய பிரணாப் முகர்ஜியோ போர் நிறுத்தம் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. அப்படியானால் கருணாநிதிக்கு திருப்தி அளித்த அம்சம் எது? அனுபவமிக்க முதலமைச்சரான கருணாநிதி என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? – அனைத்துக் கட்சிகளும் சேர்ந்து எடுத்த முடிவு ‘இதில் நானாக தனிப்பட்ட முறையில் முடிவெடுக்க முடியாது.

எனவே மீண்டும் அனைத்துக்கட்சிகளையும் கூட்டி இது குறித்து விவாதித்து எங்கள் முடிவை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன்’ என்று கருணாநிதி சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஆனால் வந்தவரோ தில்லி அதிகாரப் பீடத்தின் தூதுவராயிற்றே. அவரையும் அவர் மூலம் டெல்லி அதி காரப் பீடத்தையும் திருப்திப் படுத்துவதுதானே கருணாநிதியின் நோக்கமும் கடமையும். எனவே உலகத் தமிழர்களை நம்ப வைத்து ஏமாற்றி விட்டார் கருணாநிதி. தொடர்ந்து தமிழகத்தின் உரிமைகள் பலவும் தில்லி பலிபீடத்தில் கருணா நிதியால் காவு கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பதவி பேரத்தில் தமிழக உரிமைகள் பாழாக்கப்படுவது தொடர் கதையாகி வருகிறது.

நன்றி:தென்செய்தி

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Category: Articles

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*